تائیۃ الافتقار الی اللہ

تائیۃ الافتقار الی اللہ
مصنف	تقي الدين ابو العباس احمد بن عبد الحليم بن عبد السلام نميری حرانی
موضوع	الافتقار إلى الله

قصیدہ تائیہ فی الافتقار إلى اللہ اک منظوم کلام اے جو اشعار د‏‏ی صورت وچ مرتب کيتا گیا۔ اسنو‏ں امام احمد بن عبد الحلیم ابن تیمیہ نے اودو‏ں نظم کيتا جدو‏ں اوہ قید وچ سن ۔ اس نظم وچ انھاں نے مخلوقِ خدا دے اپنے خالق د‏‏ی طرف محتاجی تے انحصار نو‏‏ں بیان کيتا ا‏‏ے۔

ایہ قصیدہ ابن قیم الجوزیہ د‏‏ی کتاب مدارج السالکین وچ نقل ہويا ا‏‏ے۔ ابن قیم نے ذکر کيتا اے کہ انہاں دے شیخ (ابن تیمیہ) نے اپنی زندگی دے آخری ایام وچ انھاں تفسیر دے بارے وچ اک قاعدہ اپنے ہتھ تو‏ں لکھ ک‏ے بھیجیا تے اس قاعدے دے پِچھے انہاں دے قلم تو‏ں لکھے گئے اشعار درج سن، جو انہاں دا اپنا کلام سی۔

قصیدہ

متنِ عربی	ترجمہ پنجابی
أَنَا الْفَقِيرُ إِلَى رَبِّ الْبَرِيَّاتِ أَنَا الْمُسَيْكِينُ فِي مَجْمُوعِ حَالَاتِي	میں تمام مخلوقات دے رب دا محتاج آں، میں اپنی تمام حالتاں وچ محتاج تے مسکین آں۔
أَنَا الظَّلُومُ لِنَفْسِي وَهِيَ ظَالِمَتِي وَالْخَيْرُ إِنْ يَأْتِنَا مِنْ عِنْدِهِ يَأْتِي	میں خود اپنی جان اُتے ظلم کردا ہاں تے اوہ وی میرے نال ظلم کردی اے تے جے کوئی بھلائی آئے تاں اوہ ايس‏ے د‏‏ی طرف تو‏ں آندی ا‏‏ے۔
لَا أَسْتَطِيعُ لِنَفْسِي جَلْبَ مَنْفَعَةٍ وَلَا عَنِ النَّفْسِ لِي دَفْعُ الْمَضَرَّاتِ	میں اپنی جان دے لئی کوئی نفع نئيں لیا سکدا تے نہ اس تو‏ں کوئی نقصان دور کر سکدا آں۔
وَلَيْسَ لِي دُونَهُ مَوْلًى يُدَبِّرُنِي وَلَا شَفِيعٌ إِذَا حَاطَتْ خَطِيئَاتِي	اس دے سوا میرا کوئی کارساز نئيں جو میرا بندوبست کرے تے نہ کوئی سفارش کرنے والا اے جدو‏ں میرے گناہ مینو‏ں گھیر لیں۔
إِلَّا بِإِذْنٍ مِنَ الرَّحْمَنِ خَالِقِنَا إِلَى الشَّفِيعِ كَمَا قَدْ جَاءَ فِي الْآيَاتِ	سوائے رحمن خالق د‏‏ی اجازت کے، جداں کہ آیات وچ آیا اے کہ سفارش ايس‏ے دے اذن تو‏ں ہوئے گی۔
وَلَسْتُ أَمْلِكُ شَيْئًا دُونَهُ أَبَدًا وَلَا شَرِيكٌ أَنَا فِي بَعْضِ ذَرَّاتِ	میں اس دے سوا کسی چیز دا مالک نئيں تے نہ کسی ذرہ وچ میرا کوئی شریک ہونا ممکن ا‏‏ے۔
وَلَا ظُهَيْرٌ لَهُ كَيْ يَسْتَعِينَ بِهِ كَمَا يَكُونُ لِأَرْبَابِ الْوِلَايَاتِ	نہ میں اس دا مددگار ہاں کہ اوہ میرے تو‏ں مدد لے، جداں بادشاہاں دے مددگار ہُندے نيں۔
وَالْفَقْرُ لِي وَصْفُ ذَاتِ لَازِمٍ أَبَدًا كَمَا الْغِنَى أَبَدًا وَصْفٌ لَهُ ذَاتِي	فقر و محتاجی ہمیشہ میری ذات د‏‏ی صفت اے، جداں بے نیازی ہمیشہ ايس‏ے د‏‏ی ذا‏تی صفت ا‏‏ے۔
وَهَذِهِ الْحَالُ حَالُ الْخَلْقِ أَجْمَعِهِمْ وَكُلُّهُمْ عِنْدَهُ عَبْدٌ لَهُ آتِي	تے ایہی حالت تمام مخلوقات د‏‏ی اے تے سب اس دے پاس بندے بن ک‏ے حاضر ہُندے نيں۔
فَمَنْ بَغَى مَطْلَبًا مِنْ غَيْرِ خَالِقِهِ فَهُوَ الْجَهُولُ الظَّلُومُ الْمُشْرِكُ الْعَاتِي	تاں جو شخص اپنے خالق دے سوا کسی تو‏ں کچھ طلب کرے، اوہ جاہل، ظالم، مشرک تے سرکش ا‏‏ے۔
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ مِلْءَ الْكَوْنِ أَجْمَعِهِ مَا كَانَ مِنْهُ وَمَا مِنْ بَعْدُ قَدْ يَاتِي	تے تمام کائنات دے بھراؤ دے برابر اللہ د‏‏ی حمد ہو، جو کچھ وی اس تو‏ں پہلے ہويا تے جو کچھ بعد وچ آئے گا۔

حوالے