جولیا لوپز ڈے المیڈا

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search
Nuvola apps ksig.png
جولیا لوپز ڈ المیڈا
Júlia Lopes de Almeida.jpg
ایننیا ایٹرنا دے پہلے ایڈیشن وچ شامل سکیچ
جم24 ستمبر 1862(1862-09-24)
ریؤ ڈی جنیرو، برازیل
موت30 مئی 1934(1934-05-30) (عمر 71)
ریؤ ڈی جنیرو، برازیل
کم کِتہلکھاری، صحافی، لکچرار اتے عورتاں دے حقاں دی ایڈووکیٹ
وڈے کممیموریس ڈ مارٹا، ا پھیملیا میڈیروس، Livro das Noivas، A Falência، ایننیا ایٹرنا، Eles e Elas، کوریؤ ڈاکٹر روگا

جولیا ویلنٹینا ڈ سلویرا لوپز ڈ المیڈا (24 ستمبر 1862 – 30 مئی 1934) اک لکھاری دے طور تے پرشنسا اتے سماجی پروانگی کھٹن والیاں پہلیاں برازیلی عورتاں وچوں اک سی۔ اسنے پنج دہاکیاں لمے اپنے کیریئر وچ کئی پرکار دیاں ساہتی رچناواں لکھیاں؛ حالانکہ، ایہہ اس دی فکشن رچنا اے، جو پرکرتیوادیاں اےمیلی زولا اتے گائی دی موپاساں دے اثر ہیٹھ لکھی گئی اے، جس نے حالیہ آلوچکاں دا دھیان کھچیا اے۔ اس دیاں اگھے ناولاں وچ شہری کھیتر وچ واپریا پہلا برازیلی ناول، میموریس ڈ مارٹا (مارٹا دیاں یاداں)، ا پھیملیا میڈیروس (میڈیروس پروار) اتے ا پھیلنیسیا (دوالیاپن) شامل ہن۔ بہت بااثر اتے الوسیؤ ایزویڈو، زوآؤ ڈو ریؤ اتے جوآن لسو ورگے سمکالیاں دی تعریف حاصل کرن والی جولیا نوں[1] [2] جدید جینڈر کرداراں اتے عورتاں دے ودھ حقاں دی شروعاتی ایڈووکیٹ، لارس لسپیکٹر ورگیاں عورت لکھاریاں لئی اگوانوں اتے غلامی دے خاتمے دی حامی دے طور تے یاد کیتا جاندا اے۔ اوہ شاعر پھلنٹو ڈ المیڈا نال ویاہی ہوئی سی۔

زندگی[لکھو]

لوپز ڈ المیڈا دا جم 24 ستمبر 1862 نوںریو دے جنییرو وچ ہویا سی۔ اوہ وسکونڈ ڈے ساؤ ویلنٹیم (انگریزی وچ "وسکونٹ آف سینٹ ویلنٹین") دی دھی سی۔ اس دے کریئر دی شروعات 1881 وچ کینپنس دے اک اخبار د گیجیٹا ڈ کینپنس توں ہوئی۔ اس سال نے برازیل دے ساہتّ وچ کئی شفٹ لیاندے، یعنی میموریس پوسٹماس ڈ براس کیوباس آف ماچھوڈو ڈ اسیس۔ لوپس ڈ المیڈا نے نویں رجھاناں نوں اپنایا؛ پر، اس دی مشہوری وقتی سی۔

امپیریئل برازیل، ساہت نوں سمرپت اک عورت نوں حقارت اتے اک طرحاں دے تئسبنال دیکھیا جاندا سی۔ جوآؤ ڈو ریونوں اک انٹرویو وچ اس نے کیہا کہ:

Pois eu em moça fazia versos. Ah! Não imagina com que encanto. Era como um prazer proibido! Sentia ao mesmo tempo a delícia de os compor e o medo de que acabassem por descobri-los. Fechava-me no quarto, bem fechada, abria a secretária, estendia pela alvura do papel uma porção de rimas.۔. De repente, um susto. Alguém batia à porta. E eu, com a voz embargada, dando volta à chave da secretária: já vai, já vai! A mim sempre me parecia que se viessem a saber desses versos, viria o mundo abaixo. Um dia porém, eu estava muito entretida na composição de uma história, uma história em verso, com descrições e diálogos, quando ouvi por trás de mim uma voz alegre: – Peguei-te, menina! Estremeci, pus as duas mãos em cima do papel, num arranco de defesa, mas não me foi possível. Minha irmã، adejando triunfalmente a folha e rindo a perder, bradava :– Então a menina faz versos? Vou mostrá-los ao papá! Não mostres! – É que mostro![3]

جدوں میں چھوٹی کڑی ساں تاں میں کویتاواں لکھیاں۔ او! تسیں انند دی سوچ نہیں کر سکدے۔ ایہہ اک طرحاں ورجت منورنجن وانگ سی! مینوں لکھن دا انند اتے نال ہی ڈر سی کہ کسے نوں اوہناں دا پتہ چل جائیگا۔ میں اپنے نوں کمرے وچ بند کر لیندی، کمرے دا دروازہ بند رہندا۔ ڈیسک کھولھدی پیپر دی چٹیائی تے انگنت کویتاواں کویتاواں پھیلیاں ہندیاں۔.۔ اچانک، کجھ مینوں کمبا دندا۔ کوئی دروازہ کھڑکا رہا ہندا۔ اتے میں، کمبدی آواز نال، ڈیسک دی کنجی نوں گھماؤندی کہندی: میں آ رہی ہاں، میں آ رہی ہاں! مینوں انج جاپدا سی کہ جے کسے نوں ایہناں کویتاواں بارے پتہ لگ جائے، تاں دنیا بکھر جاوے گی۔ اک دن، حالانکہ، مینوں اک کہانی لکھن وچ بہت ہی مگن سی، اک کاوَ-کہانی، وورناں اتے سنواداں نال بھرپور، جدوں میں اپنے پچھے اک پرشنّ آواز سنی: - میں تینوں پھڑ لیا کڑیئے! میں کمب رہی سی، میں بچاؤ لئی جھٹکے نال پیپر تے اپنے دونوں ہتھ رکھ دتے پر ایہہ اسمبھو سی۔ میری بھین شیٹ نوں جیتو انداز وچ فرولدی ہوئی اتے ہسدی ہوئی، بولی: - تاں پھر، کی ایہہ کڑی کویتاواں لکھدی اے؟ میں ایہہ پاپا نوں دکھاؤن جاندی ہاں! - اوہناں نوں نہ دکھاؤ! میں دکھا دیانگی!

گزیٹا ڈ کینپنس وچ اس دا پہلا لیکھ تھئیٹر بارے اک لیکھ سی۔ حالانکہ اوہ لکھن دے راہ تریاں سبھ توں پہلیاں برازیلی عورتاں وچوں اک سی، پر اسنوں جارج سینڈ اتے جین اؤسٹن ورگیاں یورپی عورت لکھاریاں جہی سفلتا حاصل نہیں ہوئی۔

اسنے شاعر پھلنٹو ڈ المیڈا نال ویاہ کیتا۔ اس دیاں سبھ توں مشہور کتاباں پھیملیا میڈیئروس ("میڈیروس ٹبر") اتے اے ہیرنسا ("د ہیریٹیج") ہن، دوویں نفسیات رومانس ہن۔ پر اسنے بچیاں لئی ساہت وی لکھیا، خاص کرکے 1900 اتے 1917 دے وچکار۔ بچیاں لئی اس دے مکھ کم Histórias de nossa Terra ("ساڈے دیس دیاں کہانیاں") اتے Era uma vez ("اک ویلے دی گل اے") سن۔

اوہ اک رجے پجے پچھوکڑ دی سی اتے عورتاں دے جیون دے گھریلو تتاں دی حمایت کردی سی۔ حالانکہ اوہ عورت دی سکھیا نوں پروار لئی بہتر سمجھدی اتے اس نے برازیل دی اکیڈمی آف لیٹرز وچ شامل ہون لئی کوشش کیتی، پر ناکام رہی۔  [4][5]

رچناواں[لکھو]

ناول[لکھو]

  • ---۔ Memórias de Marta (مارٹا دیاں یاداں)۔ سوروکابا: درسکی، 1889. (ٹربیون لبرل وچ سیریل روپ)
  • ---۔ A Família Medeiros (میڈیروس پروار)۔ Rio de Janeiro: Publisher unnamed, 1892. (Gazeta de Noticias وچ سیریل روپ)، 10/16-12/17, 1891.)
  • ---۔ A Viúva Simões (The Widow Simões)۔ Lisbon: António Maria Pereira, 1897. (Serialized in Gazeta de Noticias، 1895.)
  • ---۔ A Falência (The Bankruptcy)۔ Rio de Janeiro: Oficina de Obras d'A Tribuna، 1901.
  • ---۔ A Intrusa (The Intruder)۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1908. (Serialized in Jornal do Commercio، 1905.)
  • ---۔ Cruel Amor (بے رحم پیار)۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1911. (Serialized in Jornal do Commercio، 1908.)
  • ---۔ Correio da Roça (روگا دیاں چٹھیاں)۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1913. (Serialized in O País، 9/7/1909 – اکتوبر 17, 1910.)
  • ---۔ A Silveirinha۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1914. (Serialized in Jornal do Comércio، 1913.)
  • Almeida, Filinto de, and Júlia Lopes de Almeida. A Casa Verde۔ São Paulo: Companhia Editora Nacional, 1932. (Serialized in Jornal do Commercio، 12/18/1898 – مارچ 16, 1899.)
  • ---۔ Pássaro Tonto (ڈزی پرندہ)۔ São Paulo: Companhia Editora Nacional, 1934.

مختصر فکشن[لکھو]

  • Vieira, Adelina Lopes, and Júlia Lopes de. Contos Infantis۔ Lisbon: Companhia Editora, 1886.
  • ---۔ Traços e Illuminuras۔ Lisbon: Typographia Castro & Irmão, 1887.
  • ---۔ Ância Eterna۔ Rio de Janeiro: H. Garnier, 1903.
    • Revised edition: Rio de Janeiro: A Noite: 1938.
  • ---۔ Histórias da Nossa Terra۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1907.
  • ---۔ Era uma Vez.۔.۔ Rio de Janeiro: Jacintho Ribeiro dos Santos, 1917.
  • ---۔ A Isca۔ Rio de Janeiro: Leite Ribeiro: 1922.

تھئیٹر[لکھو]

  • ---۔ A Herança۔ Rio de Janeiro: Typographia do Jornal do Commercio, 1909. (Performed at the Teatro de Exposição Nacional, 9/4/1908.)
  • ---۔ Teatro۔ Porto: Renascença Portuguesa, 1917.
    • Includes: Quem Não Perdoa، Doidos de Amor، and Nos Jardins de Saul۔

ہور[لکھو]

  • ---۔ Livro das Noivas۔ Rio de Janeiro: Publisher unnamed, 1896.
  • ---۔ Livro das Donas e Donzellas۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1906.
  • ---۔ Eles e Elas۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1910.
  • ---۔ "Cenas e Paisagens do Espíritu Santo." Revistaa do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro 75 (1911): 177–217.
  • Almeida, Júlia Lopes de, and Afonso Lopes de Almeida. A Árvore۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1916.
  • ---۔ Jornadas no Meu País۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1920.
  • ---۔ Jardim Florido, Jardinagem۔ Rio de Janeiro: Leite Ribeiro: 1922.
  • ---۔ "Brasil – Conferência Pronunciada por la Autora en la Biblioteca del Consejo Nacional de Mujeres de la Argentina." Buenos Aires, 1922.
  • ---۔ "Oração a Santa Dorotéia"۔ Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1923.
  • ---۔ Maternidade۔ Rio de Janeiro: Olivia Herdy de Cabral Peixoto, 1925. (Serialized in Jornal do Commercio، 8/19/1924 – اگست 24, 1925.)
  • ---۔ Oração à Bandeira۔ Rio de Janeiro: Olivia Herdy de Cabral Peixoto, 1925.

حوالے[لکھو]

  1. Rio, João de. "Um Lar de Artistas"۔ O Momento Literário۔ Ed. Rosa Gens. Rio de Janeiro: Edições do Departamento Nacional de Livro, 1994. 28–37. Print.
  2. Luso, João. "D. Júlia Lopes de Almeida." Revista de Academia Brasileira de Letras 45.151 (1934): 363–370. Print.
  3. [1] JÚLIA LOPES DE ALMEIDA: A BUSCA DA LIBERAÇÃO FEMININA PELA PALAVRA – Cátia Toledo Mendonça. UFPR (in Portuguese.)
  4. Emancipating the female sex: the struggle for women's rights in Brazil, 1850 … by جون Edith Hahner, pg 114
  5. Central at the margin: five Brazilian women writers by Renata Ruth Mautner Wasserman, pgs 33–41