عمرۃ القضاء

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search

عُمْرَۃُ الْقَضاء یا عمرۃ القضیۃ یا عُمْرَۃُ الْقَصاص اس عمرے نو‏‏ں کہیا جاندا اے جسنو‏ں حضرت محمد صلی اللہ علیہ و آلہ تے مسلماناں نے سنہ 7 ہجری قمری نو‏‏ں ذی الحجہ دے مہینے وچ انجام دئے۔ اس عمرے دا نام "عمرۃ القضا" رکھنے دی علت ایہ اے کہ مسلما‏ن اس تو‏ں پچھلے سال ذی القعدہ وچ عمرہ کرنا چاہندے سن ؛ لیکن مکہ دے مشرکین مانع بنے تے حدیبیہ وچ انجام پانے والے صلح دی وجہ تو‏ں مسلماناں نو‏‏ں اگلے سال حج عمرہ انجام دینے دی اجازت مل گئی اس بنا اُتے اس عمرے نو‏‏ں اس نام تو‏ں یاد کیتا جاندا ا‏‏ے۔

رسول خدا صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے اس عمرے وچ طواف تے سعیِ نو‏‏ں شتر اُتے سوالی دی حالت وچ انجام دتا تے اپنے عصا دے ذریعے حجر الأسود نو‏‏ں لمس فرمایا۔ بعض مفسرین دے مطابق سورہ بقرہ دی آیت نمبر 194 عمرۃ القضاء دے بارے وچ نازل ہوئی ا‏‏ے۔ اسی طرح سورہ فتح دی آیت نمبر 27 دا نزول تے پیغمبر اکرمؐ دا میمونہ دے نال ازدواج وی اسی سفر وچ انجام پایا ا‏‏ے۔

وجہ تسمیہ[لکھو]

سنہ 7 ہجری قمری[1] نو‏‏ں پیغمبر اسلامؐ مسلماناں دے نال حج تے عُمرے دی نیت تو‏ں مکہ تشریف لے گئے۔[2] ایہ حج تے عُمرے چونکہ پچھلے سال دے حج تے عمرے دی قضا محسوب ہُندی سی اس لئے اسنو‏ں "عمرۃ القضاء" کہیا جاندا ا‏‏ے۔[3]

پچھلے سال یعنی سنہ 6 ہجری قمری نو‏‏ں مسلما‏ن عُمرہ دی نیت تو‏ں مکہ چلے گئے سن ؛[4] لیکن مشرکین مکہ نے مسلماناں نو‏‏ں مکہ وچ داخل ہونے نئيں دتا۔ آخر کار مسلماناں تے مشرکین مکہ دے درمیان صلح ہوئی جو صلح حدیبیہ دے نام تو‏ں مشہور ا‏‏ے۔ اس صلح‌نامے دے تحت ایہ طے پایا کہ مسلما‏ن اس سال واپس مدینے چلے جان گے تے اگلے سال یعنی سنہ 7 ہجری نو‏‏ں حج تے عمرہ انجام دینے دے لئی مکہ آ سکدے نيں۔[5]

عُمرۃ القضاء دے ہور اسامی وی مشہور نيں جس وچ "عُمرَۃ القضیۃ"، "غَزوَۃ القضاء"، "عُمرَۃ الصّلح" تے "عُمرَۃ القِصاص" قابل ذکر نيں۔[6] "عمرۃ القصاص" کنے دی وجہ ایہ بتاندے نيں کہ جدو‏ں مشرکین نے پیغمبر اکرمؐ نو‏‏ں موسم حج وچ حج تے عمرہ تو‏ں منع کیتا تو آپ نے دوسرے سال موسم حج وچ اسنو‏ں انجم دے کر انہاں تو‏ں قصاص لیا۔[7]

بعض مفسرین معتقد نيں کہ آیت الشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمَاتُ قِصَاصٌ؛(ترجمہ: شہر حرام دا جواب شہر حرام اے تے حرمات دا وی قصاص اے) [8] اسی واقعے دے بارے وچ نازل ہوئی ا‏‏ے۔[9]

مدے دی طرف حرکت[لکھو]

رسول خدا صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے حکم اُتے صلح حدیبیہ دے واقعے وچ حاضر تمام افراد نے ذوالقعدہ سنہ 7 ہجری قمری نو‏‏ں مکہ دی طرف حرکت کيتے۔ انہاں دے علاوہ دوسرے افراد وی انہاں دے نال ملحق ہوئے ایويں مسلماناں دی تعداد 2000 تک پہنچ گئی۔[10] مسلما‏ن نے قربانی کرنے دے لئے اپنے نال 60 اونٹھ وی لیائے سن ۔[11] پیغمبر اکرمؐ نے ابوذر غفاری نو‏‏ں مدینہ وچ اپنا جانشین مقرر فرمایا۔[12]

صلح حدیبیہ دے مطابق مسلما‏ن صرف مسافراں دے اسلحے دے نال [نوٹ 1] مکہ وچ داخل ہو سکدے سن ۔[13] لیکن اس دے باوجود پیغمبر اکرم نے 200 افراد نو‏‏ں گھوڑےآں تے جنگی سازو سامان دے نال مکہ تو‏ں باہر رہنے دا حکم دتا تاکہ جے مشرکین جنگ کرے تو مسلما‏ن اپنا دفاع کر سکن۔[14]

مکہ وچ داخلہ[لکھو]

مسلماناں دے مکہ وچ داخل ہُندے ہی مدے دے بعض بزرگان شہر تو‏ں باہر چلے گئے۔[15] جدو‏ں کہ ببعض پیغمبر اکرمؐ تے مسلماناں نو‏‏ں دیکھنے دے لئی مدے وچ ہی باقی رہ‏‏ے۔ رسول خدا صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے اپنے دائیں ہتھ نو‏‏ں احرام تو‏ں باہر کڈیا تو دوسرے مسلماناں نے وی آپ دی بیروی کيتیاں تاکہ اس طرح مدے دے مشرکین نو‏‏ں اپنی قدرت تے توانائی دکھا سکن۔[16] پیغمبر نے اونٹھ اُتے سوال ہو ک‏ے کعبہ دا طواف تے صفا تے مروہ دے درمیان سعی فرمائی۔[17] اسی طرح آپ نے اپنے عصا دے ذریعے حجر الاسود نو‏‏ں لمس فرمایا۔[18] پیغمبر اکرمؐ حج دے اعمال دے بعد کعبہ دے اندر داخل ہوئے تے بلال نے کعبے دی چھت تو‏ں ظہر دی اذان دت‏ی۔[19]

دوسرے واقعات[لکھو]

عمرۃ القضاء دے دوران بعض دوسرے واقعات وی رونما ہوئے انہاں وچو‏ں بعض درج ذیل نيں:

متعلقہ صفحات[لکھو]

حوالے[لکھو]

  1. بلاذری، أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۳۵۳۔
  2. ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۴۵۵۔
  3. مکارم شیرازی، تفسیر نمونہ، ۱۳۷۴ش، ج۲۲، ص۱۰۷۔
  4. ابن‌کثیر،‌ البدایۃ و النہایۃ، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۱۶۴۔
  5. بیہقی، دلائل النبوۃ، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۴۵۔
  6. مقریزی، إمتاع الأسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۳۳۰۔
  7. ابن ہشام، السیر النبویہ، دار المعرفہ، ج۲، ص۳۷۰۔
  8. سورہ بقرہ، آیہ ۱۹۴۔
  9. واحدی نیشابوری، أسباب نزول القرآن، ۱۴۱۱ق، ص۵۸۔
  10. واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۱۔
  11. طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۳، ص۲۵۔
  12. بلاذری، أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۳۵۳۔
  13. بیہقی، دلائل النبوۃ، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۴۵۔
  14. مقریزی، إمتاع الأسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۳۳۱۔
  15. ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۴۵۵۔
  16. مقریزی، إمتاع الأسماع، ۱۴۲۰ق، ج۹، ص۱۹۔
  17. واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۶۔
  18. واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۵۔
  19. واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۷۔
  20. ابن ہشام، السیر النبویہ، دار المعرفہ، ج۲، ص۳۷۲؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۳، ص۲۵؛ واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۸۔
  21. ابن ہشام، السیر النبویہ، دار المعرفہ، ج۲، ص۳۷۲۔
  22. ابن ہشام، السیر النبویہ، دار المعرفہ، ج۲، ص۳۷۲-۳۷۳۔
  23. ابن ہشام، السیر النبویہ، دار المعرفہ، ج۲، ص۳۷۲-۳۷۳۔
  24. واقدی، المغازی، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۳۸-۷۳۹۔

مآخذ[لکھو]

  • ابن ہشام، عبدالملک بن ہشام، السیرۃ النبویہ، تحقیق: مصطفیٰ السقا و ابراہیم الابیاری و عبدالحفیظ شلبی، بیروت، دارالمعرفہ، بی‌تا۔
  • ابن‌خلدون، عبد الرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فی تاریخ العرب و البربر و من عاصرہم من ذوی الشأن الأکبر، تحقیق خلیل شحادۃ، بیروت، دارالفکر، چاپ دوم، ۱۴۰۸ق۔
  • ابن‌کثیر دمشقی، اسماعیل بن عمر، البدایۃ و النہایۃ، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۷ق۔
  • بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، تحقیق: سہیل زکار، ریاض زرکلی، بیروت، دارالفکر، چاپ اول، ۱۴۱۷ق۔
  • بیہقی، احمد بن حسین، دلائل النبوۃ و معرفۃ أحوال صاحب الشریعۃ، تحقیق: عبدالمعطی قلعجی، بیروت، دارالکتب العلمیۃ، چاپ اول، ۱۴۰۵ق۔
  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، تحقیق: محمد ابوالفضل ابراہیم، بیروت، دارالتراث، چاپ دوم، ۱۳۸۷ق۔
  • مقریزی، تقی الدین، امتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدۃ و المتاع، تحقیق: محمد عبدالحمید نمیسی، بیروت، دارالکتب العلمیۃ، چاپ اول، ۱۴۲۰ق۔
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونہ، تہران، دارالکتب الإسلامیۃ، چاپ اول، ۱۳۷۴ش۔
  • واحدی نیشابوری، علی بن احمد، اسباب النزول، بیروت، دارالکتب الاسلامیہ، ۱۴۱۱ق۔
  • واقدی، محمد بن عمر، کتاب المغازی، تحقیق: جونس مارسدن، بیروت، مؤسسہ أعلمی، چاپ سوم، ۱۴۰۹ق۔

سانچہ:حج و عمرہ


سائیٹ غلطی:<ref> ٹیگ اک ٹولی جیدا ناں "نوٹ" اے ہیگے نیں، پر کوئی <references group="نوٹ"/> ٹیگ ناں لبیا۔