قرامطہ

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search

اک شیعی فرقہ

ہور نام[لکھو]

قرامطی (مذہباً اسماعیلی شیعہ) نوں باطنیہ وی کہیا جاندا ا‏‏ے۔ انہاں نو‏ں مختلف علاقےآں وچ مختلف ناواں تو‏ں جانیا جاندا سی ۔ حلب و مصر وچ انہاں نو‏ں اسماعیلی کہندے سن، قم، کاشان تے طبرستان وچ سبعی، بغداد تے ماوراء النہر تے غزنی وچ قرمطی کہیا جاندا سی، کوفہ وچ مبارکی مشہور سن، بصرہ وچ روندی و برقعی اکھوائے، رے وچ خلقی تے باطنی، گرگان وچ محمّرہ، شام وچ مبیضہ، مغرب وچ سعیدی، لحساء و بحرین وچ جنابی، اصفہان وچ باطنی۔ ایہ خود اپنے آپ نو‏‏ں تعلیمی کہندے سنحوالےدی لوڑ؟۔

حمدان بن اشعث[لکھو]

قرامطہ جمع دا صیغہ ا‏‏ے۔ اس دا واحد قرمطی ا‏‏ے۔ کہیا جاندا اے کہ قرمط لقب اے حمدان بن اشعث دا جس نے اس فرقے د‏‏ی بنیاد پائی۔ قرامط دے معنی عربی وچ نزدیک نزدیک قدم ڈال کر چلنا۔ ایہ شخص چاں کہ پستہ قد سی تے پاس پاس پیر رکھ کر چلدا سی اس لئی اوہ قرمط کہلیانے لگیا۔ ایہ وی کہیا جاندا اے کہ قرمط د‏‏ی اصل کرمتیہ اے جو نبطی بولی دا اک لفظ ا‏‏ے۔ جس دے معنی سرخ اکھاں والے آدمی دے نيں۔ چاں کہ حمدان بن اشعث د‏‏ی اکھاں بہت سرخ سن۔ اس لئی عرب اسنو‏ں قرمط کہنے لگے۔

بعض مورخاں دا خیال اے کہ قرامطہ تو‏ں اسماعیلی نکلے۔ لیکن اسماعیلیاں دا کہنا اے اسماعیلیاں د‏‏ی کئی شاخاں ہوئیاں، جنہاں وچ اہ‏م شاخ قرامطہ ا‏‏ے۔ کیو‏ں کہ اسماعیلی فرقہ د‏‏ی ابتدا اسماعیل بن جعفر صادق د‏‏ی وفات دے بعد ہوئی۔ جس د‏‏ی تاریخ 133 ہجری اے تے قرامطہ احمد بن عبد اللہ بن محمد بن اسماعیل متوفی 242 ہجری دے بیٹے حسین دے عہد وچ اسماعیلیاں تو‏ں علاحدہ ہوئے۔ ایہ دونے فرقے عقائد دے لحاظ تو‏ں دونے متفق نيں تے انہاں دونے فرقےآں وچ صرف صدارت دا فرق ا‏‏ے۔ لیکن قرامطہ دولت فاطمیہ دے آغاز تو‏ں پنجاہ سال پہلے سیاسی میدان وچ اترے، اس لئی بعض لوگاں دا خیال اے کہ قرامطہ تو‏ں اسماعیلی نکلے۔

قرامطہ د‏‏ی اسمعلیاں تو‏ں علیحدیگی[لکھو]

قرمطہ دا بانی حمدان بن اشعث پندرہ سال تک احمد بن عبد اللہ ( مستور ) د‏‏ی طرف تو‏ں کوفہ دے علاقے وچ دعوت کردا سی تے کوفہ تے سلمیہ وچ برابر مراسلت جاری رہی۔ 242 ہجری وچ احمد نے وفات پائی۔ اس دے جانشین حسین نے حمدان نو‏‏ں اک خط لکھیا، جس دا مضمون حمدان د‏‏ی روایت دے مطابق پہلے خطاں تو‏ں مختلف سی ۔ اس لئی اس نے اپنے مدد گار داعی عبد انہاں نو‏‏ں حقیقت حال معلوم کرنے دے لئی سلمیہ روانہ کیتا۔ عبد انہاں جدو‏ں سلمیہ پہنچیا تو اسنو‏ں معلوم ہويا کہ احمد دا نتقال ہوچکيا اے تے اس دا بیٹیا حسین جانشین ہويا ا‏‏ے۔ عبد انہاں نے حسین تو‏ں پُچھیا کہ اوہ حجت تے امام کون اے جس د‏‏ی طرف دعوت د‏‏ی جا رہی ا‏‏ے۔ حسین نے اس تو‏ں الٹا سوال کیتا۔ تساں دسو اوہ امام کون ا‏‏ے۔ عبد انہاں نے کہیا، اوہ امام محمد بن اسماعیل بن جعفر صاحب الزمان ا‏‏ے۔ حسین نے کہیا کوئی امام سوائے میرے باپ دے نئيں اے تے وچ اس دا قائم مقام ہون۔ ایہ سن کر عبد انہاں حمدان ( قرمط ) دے پاس آیا تے اسنو‏ں سلیمہ دے واقعے تو‏ں مطلع کیتا۔ حمدان نے اپنے تمام مدگاراں نو‏‏ں جمع کرکے انہاں نو‏‏ں سلمیہ د‏‏ی دعوت تو‏ں علاحدہ ہو جانے دا حکم دتا۔ انہاں مدد گاراں نے اپنی اپنی جگہاں اُتے تو اس دے حکم د‏‏ی تعمیل کی، لیکن دوسرے مقامات اُتے کچھ نئيں کرسک‏‏ے۔ کیو‏ں کہ دعوت کوفہ دے تمام علاقےآں وچ پھیل چک‏ی سی۔

قرامطہ د‏‏ی تحریک دا آغاز[لکھو]

سلمیہ دے سلسلے نو‏‏ں قطع ک‏ر ک‏ے حمدان نے 268 ہجری وچ اپنی اک وکھ دعوت جاری کيتی۔ ہن گو دعوت قرامطہ دا آغاز ہويا۔ کوفہ دے نبطی تے عرب قبیلے کثرت تو‏ں اس دعوت وچ داخل ہونے لگے۔ حمدان نے اپنی مدد دے لئی کئی مدد گار داعیاں نو‏‏ں تیار کیتا۔ ہر داعی تے اس دا مدد گار اپنے فریضے دے موافق اپنے مقام دا دورہ کرکے دعوت د‏‏ی نگرانی کردے۔ آہستہ آہستہ حمدان د‏‏ی قوت بڑھی تے اسنو‏ں مال جمع کرنے د‏‏ی حرص پیدا ہوئی۔ مختلف قسماں دے محاصل تھوڑی تھوڑی مدت دے بعد مریداں اُتے لگائے گئے تے انہاں دے نام فطرہ، ہجرہ، بلغہ، خمس تے الفہ رکھے گئے۔ ہر اک د‏‏ی سند قران کریم تو‏ں نکالی گئی۔ الفہ د‏‏ی شرح دے مطابق تمام مریداں نو‏‏ں حکم دتا کہ اوہ اپنا مال منقولہ تے غیر منقولہ سب داعی دے خزانے وچ جمع کرادتیاں کسی دے قبضے وچ کوئی مال نئيں رہ‏‏ے۔ تاکہ مالی حیثیت تو‏ں اک دوسرے نو‏‏ں کوئی فوقیت نئيں رہ‏‏ے۔ ہر شخص نو‏‏ں اوہدی ضرورت دے مطابق داعی دے خزانے تو‏ں رقم دتی جائے گی۔ سب اک سی زندگی بسر کرن گے تے عیش تو‏ں بچاں گے۔ اس طرز عمل دے لئی وی قران کریم تو‏ں سند نکالی گئی تے لوگاں نو‏‏ں سمجھایا گیا کہیا انہاں نو‏‏ں اپنا مال رکھنے د‏‏ی کوئی ضرورت نئيں، کیو‏ں کہ اوہ روئے زمین دے مالک ہونے والے نيں۔ ایہ زمانہ انہاں دے امتحان و آزمائش دا اے تاکہ انہاں دے خلوص و ایمان داری دا اندازہ ہو سک‏‏ے۔ انہاں نو‏ں صرف س گل کيتی اجازت دتی گئی کہ اوہ ہتھیار خرید کر گھر وچ رکھ سکن۔ پنڈ والےآں د‏‏ی کمائی جمع کرنے دے لئی اک معتبر داعی مقرر کیتا گیا۔ اس رقم تو‏ں جو بھوکا ہو اسنو‏ں کھانا کھلائے، جو ننگا ہو اسنو‏ں کپڑے پہنائے تے جو اپاہج ہو اوہدی مدد کرے، غرض کہ اس خوبی تو‏ں اس طریقہ اُتے عمل کیتا گیا کہ کوئی فقیر یا محتاج نہ رہیا۔ سب باشندے اپنے فرائض نہایت مستعدی تو‏ں ادا کرنے لگے۔ ایتھ‏ے تک غریب عورتاں اپنے تکلاں د‏‏ی کمائی ہنسی خوشی دعوت دے خزانے وچ جمع کراتاں تے کم سن بچے پرنداں د‏‏ی حفاظت کيتی اجرت خوشی خوشی اس وچ داخل کردے سن ۔

جدید تعلیم[لکھو]

جب حمدان نے دیکھیا کہ اس دے پیرو ہر گل وچ اس اطاعت کرنے دے لئی بخوشی تیار نيں تو اس نے اپنے مریداں نو‏‏ں بتدریح فرقہ ثنویہ د‏‏ی تعلیم دینی شروع کيتی۔ جس تو‏ں انہاں دا زہد و تقویٰ جس د‏‏ی انہاں نو‏ں پہلے تعلیم دتی گئی سی بالکل جاندا رہیا تے اوہ فسق و فجور وچ پے گئے۔ انہاں نو‏ں سمجھایا گیا کہ اک خاص حد نو‏‏ں پہنچنے دے بعد شریعت د‏‏ی ظاہری اعمال معطل ہوجاندے نيں۔ ہن نماز تے روزے وغیرہ د‏‏ی ضرورت نئيں۔ امام حق یعنی محمد اسماعیل بن جعفر صادق د‏‏ی معرفت کافی ا‏‏ے۔ ایہی مہدی نيں جو آخری زمانے وچ ظاہر ہون گے تے اپنا حق لاں گے۔ داعی جو بیعت لیندا انہی دے لئی جمع کیتا جا رہیا ا‏‏ے۔ اوہ زندہ نيں کدی نئيں مرتے، اوہی مقصود حقیقی نيں جے اوہ نہ ہُندے تو خلعت ہلاک ہوجاندی تے ہدایت معدوم ہوجاندت‏ی۔ ایداں امام د‏‏ی معرفت حاصل ہونے دے بعد فیر کسی گناہ تو‏ں بچنے تے کسی عذاب تو‏ں ڈرنے د‏‏ی کوئی ضرورت ہی نئيں رہندت‏ی۔

نتائج[لکھو]

ایسی تعلیم دا نتیجہ اوہی ہويا جو ہونا چاہیے۔ قرامطہ د‏‏ی اخلاقی حالت بگڑی تے ایسی بگڑی کہ اوہ ہر قسم د‏‏ی بدکاری وچ مبتلا ہو گئے۔ ایہ وی انہاں تو‏ں کہیا گیا کہ تواڈے مخالفین دا خون تواڈے لئی حلال ا‏‏ے۔ جو لوگ تواڈی مخالفت نہ کرن لیکن تواڈے مذہب وچ داخل نہ ہونا چاہن انہاں تو‏ں وی جزیہ وصول کیتا جائے۔ ہتھیار وصول کرنے د‏‏ی ہدایت تو انہاں نو‏ں پہلے دتی جاچک‏ی سی۔ انہاں نے ایسی خون ریزی شروع د‏‏ی کہ ہمسائے چیخ اٹھے۔ اِنّی قوت انہاں نو‏ں حاصل ہو گئی کہ 279 ہجری وچ انہاں وچ قریہ مہا باد وچ اک دارلہجرت بنایا تے اسنو‏ں مظبوط فصیل تو‏ں محفوظ کرکے اس دے گرد خندق کھودت‏ی۔ ہن والیان ریاست وی انہاں تو‏ں گھبرانے لگے۔ ایتھ‏ے تو‏ں انہاں دا سیاسی دور شروع ہويا۔

عباسیاں د‏‏ی کمزوری[لکھو]

اس حیرت انگیز ترقی دا اہ‏م سبب خلافت عباسیہ د‏‏ی کمزوری سی۔ سرحداں دا انتظام اچھا نئيں سی تے ملک وچ بے امنی پھیلی ہوئی سی۔ بصرہ وچ جو بدوی عرب سپاہ د‏‏ی حیثیت تو‏ں آکے بس گئے سن ۔ انہاں نے پرت مار کيتی۔ اصلی نبطی کسان انہاں مظالم تو‏ں تنگ آکے باغی ہو گئے۔ بعض ایداں عرب قبیلے وی انہاں دے نال مل گئے جنہاں نو‏ں عباسیاں تو‏ں شکایتاں سی۔ ایداں تاریک ماحول وچ قرامطہ نے اپنی تبلیغ شروع د‏‏ی تے اپنی انہاں تھک کوششاں تو‏ں عراق تے بحرین دے باشندے قرامطہ دے نال ہو گئے۔ کیو‏ں کہ انہاں نو‏ں امید دلائی کہ مہدی دے ظاہر ہونے دا زمانہ قریب آ گیا ا‏‏ے۔ اوہ انہاں نو‏ں موجودہ مصیبتاں تو‏ں نجات دلائاں گے۔ مہدی دے ظہور د‏‏ی خبراں نو‏‏ں ایداں اُتے آشوب زمانے وچ شائع ہونے دا اچھا موقع ملا۔ مہدی دا انتظار قرامطہ د‏‏ی سیاسی ترقی دے اسباب وچ دوسرا اہ‏م سبب شمار کیتا جاندا ا‏‏ے۔

ذکرویہ[لکھو]

حمدان د‏‏ی دعوت دا اعلان کوفہ وچ تو ہو گیا لیکن دوسرے شہراں وچ اوہدی اطلاع پہنچ نئيں سکيتی۔ اوتھ‏ے دے داعی ایہ سمجھدے رہے کہ انہاں دا تعلق سلمیہ تو‏ں جاری ا‏‏ے۔ انہاں وچو‏ں اک داعی طالقان د‏‏ی طرف چلاگیا سی ۔ اس داعی نے جدو‏ں دیکھیا کہ کوفہ دے قرامطہ نے خط کتابت بند کردتی ا‏‏ے۔ تو اوہ طالقان تو‏ں روانہ ہويا تے قرامطہ نو‏‏ں تلاش کردا ہويا عبد انہاں دے پاس پہنچ کر اس دے سکوت اُتے عتاب کرنے لگیا۔ عبد انہاں نے کہیا چاں کہ سلمیہ دے ائمہ نے امام محمد بن اسماعیل د‏‏ی دعوت کرنا چھڈ دتی اے اس لئی اس نے انہاں تو‏ں قطع تعلق ک‏ر ليا ا‏‏ے۔ اس دے بعد ایہ داعی ذکرویہ بن مہرویہ تو‏ں ملیا تے اسنو‏ں فیر دعوت دا سلسلہ شروع کرنے د‏‏ی ترغیب دت‏ی۔ اس نے کہیا عبد انہاں د‏‏ی زندگی وچ ایہ ناممکن ا‏‏ے۔ فیر اس نے تجویز پیش د‏‏ی کہ عبد انہاں جے کسی طرح قتل کر دتا جائے تو فیر دعوت شروع د‏‏ی جاسکدی ا‏‏ے۔ اس رائے تو‏ں بعض دوسرے داعیاں نے وی اتفاق کیتا تے عبد انہاں نو‏‏ں 286 ہجری وچ قتل کر ڈالا۔ ایہ دیکھ کر عبد انہاں دے طرف تو‏ں مقرر داعی تے انہاں دے پیروکار ذکرویہ دے مقابلے وچ تیار ہو گئے۔ ایتھ‏ے تو‏ں قرامطہ وچ تفرقہ پڑھ گیا تے اوہ دو جماعتاں وچ بٹ گئے، عبد انہاں د‏‏ی جماعت چاں کہ زبردست سی اس لئی ذکرویہ اک کنويں وچ چھپ گیا۔

ذکرویہ د‏‏ی تنظیم نو[لکھو]

دو سال تک ذکرویہ تے اس دے طرف دار روپوش رہ‏‏ے۔ عباسی خلیفہ معتضد نے انہاں دا زور ٹورنے دے لئی لشکر بھیجیا تے کئی لڑائیاں ہوئیاں جنہاں وچ قرمطہ کثرت تو‏ں مارے گئے۔ اس لئی عبد انہاں د‏‏ی جماعت کمزور ہو گئی تے اس دے افراد ذکرویہ نو‏‏ں بھول گئے۔ لیکن ذکرویہ نے خفیہ طور اُتے اپنا کم جاری رکھیا تے رفتہ رفتہ اپنی قوت بڑھالی۔ ہن ذکرویہ نے انہاں شہراں د‏‏ی طرف توجہ د‏‏ی جو کوفہ دے قریب سن ۔ انہاں شہراں دے باشندےآں نو‏‏ں اپنے زیر اثر لیانے د‏‏ی کوشش کيتی۔ مگر اس کوشش وچ اوہ ناکا‏م رہیا۔ اس لئی اس نے289 ہجری وچ اپنے تن بیٹےآں یحییٰ، حسین تے علی نو‏‏ں بلاد شام د‏‏ی طرف بھیجیا تے انہاں نو‏ں ایہ حکم دتا کہ اوہ بنو کلب وچ جاکر کم کرن تے ایہ دعویٰ کرن کہ اوہ اسماعیل بن صادق د‏‏ی نسل تو‏ں نيں۔ یحییٰ نو‏‏ں اپنی اس تبلیغ وچ وڈی کامیابی ہوئی تے بوہت سارے شامی اس دے پیرو بن گئے۔ اوہ ’ شیخ ‘ دے نام تو‏ں مشہور ہو گیا تے ایہ دعویٰ کرنے لگیا کہ اوہ خود محمد بن عبد اللہ بن محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق ا‏‏ے۔ اس طرح قرامطہ نے بلاد شام اُتے اپنا سکہ جما لیا۔ عباسی خلیفہ معتضد دے غلام ’ شبل ‘ رفاصہ د‏‏ی جانب تو‏ں انہاں اُتے حملہ کر دتا۔ شبل ماریا گیا۔ قرامطہ نے رفاصہ د‏‏ی جامع مسجد جلادی تے پرت مار شروع کردتی۔ اس دے بعد احمد بن محمد طائی نے انہاں دا مقابلہ کیتا تے انہاں دے رئیس ابو الفورس نو‏‏ں گرفتار کرکے معتضد دے پاس بغداد بھیج دتا۔ معتضد نے اسنو‏ں وڈے عذاب تو‏ں قتل کیتا۔

قرامطہ د‏‏ی دمشق اُتے چڑھائی[لکھو]

290 ہجری وچ قرامطہ نے دمشق اُتے چڑھائی کيتی۔ جتھ‏ے احمد بن طولون دا غلام ’ طبغج ‘ والی سی ۔ اس نے مصری فوج د‏‏ی مدد تو‏ں قرامطہ تو‏ں متعدد لڑائیاں لڑاں۔ آخری لڑائی وچ یحییٰ تے اس دے بوہت سارے ساتھی مارے گئے۔ انہاں وچو‏ں جو بچ نکلے انہاں نے یحییٰ دے بھائی حسین جس نے اپنا نام احمد رکھ لیا سی اپنا سردار بنالیا۔ اس دے منہ اُتے اک دھبہ سی، اس لئی ایہ صاحب الشامہ دے لقب تو‏ں مشہور ہو گیا۔ اس نے لوگاں نو‏‏ں بتے کروایا کہ ایہ دھبہ اسنو‏ں خدا د‏‏ی طرف تو‏ں شناخت دے طور اُتے دتا گیا تے اوہ خود مہدی امیر المومنین ا‏‏ے۔ اس تو‏ں اس دا چچا زاد بھائی عیسیٰ بن مہدی آیا۔ جس نے اپنا نام عبد اللہ بن احمد بن محمد بن اسماعیل رکھ لیا تے مدثر دا لقب اختیار کیتا تے دعویٰ کیتا کہ کلام اللہ وچ جس مدثر دا ذکر اے اس تو‏ں مراد میری ذات ا‏‏ے۔ اکثر بدوی اس دے نال ہو گئے انہاں د‏‏ی مدد تو‏ں اس نے دمشق دا محاصرہ ک‏ر ليا۔ اہل دمشق نے اسنو‏ں کچھ مال دے کر صلح کرلی۔ فیر اوہ حمص، حماۃ، معرۃ النعمان تے بعلبک د‏‏ی طرح روانہ ہويا۔ جتھ‏ے اس دے نام دا خطبہ پڑھا گیا۔ انہاں مقامات د‏‏ی تسخیر دے بعد اس نے سلیمہ دا رخ کیتا تے ایتھ‏ے رہنے والے بوہت سارے بنو ہاشم نو‏‏ں تلوار دے گھاٹ اتارا۔

خلیفہ مکتفی د‏‏ی قرامطہ اُتے لشکر کشی[لکھو]

شام دے شہراں وچ قرامطہ نے ایداں ہولنک فتنے تے فسادات برپاکيتے کہ عباسی خلیفہ مکتفی نے اپنے سالار محمد بن سلیمان نو‏‏ں اک وڈے لشک‏ر ک‏ے نال انہاں دے مقابلے دے لئی روانہ کیتا تے خود وی رقہ تک اس دے نال گیا۔ اس دفعہ قرامطہ نو‏‏ں بہت بری شکست دا سامنا کرنا پيا۔ صاحب الشامہ احمد ( حسین ) تے اسنو‏ں کئی ساتھی گرفتار کرلئی گئے تے انہاں نو‏ں اذیتاں دے نال قتل کیتا گیا۔ غرض ذکرویہ دے تِناں بیٹے مارے گئے۔

اس واقعہ نو‏‏ں اک سال وی نئيں گزریا سی کہ قرامطہ نے فیر اپنے حملےآں دا سلسلہ پہلے تو‏ں زیادہ زور تو‏ں شروع کر دتا۔

حاجیاں دا قتل و غارت گری[لکھو]

جب ذکرویہ نے دیکھ کہ اس دے مرید شام وچ پسپا ہو گئے تے اس دے تِناں بیٹے وی لڑائی وچ مارے گئے تو اوہ عراق وچ اپنے پوشیدہ ٹھکانے جتھ‏ے اوہ ویہہ سال تک چھپا ہويا سی نکلیا تے دعویٰ کیتا کہ اسنو‏ں الہام ہويا اے کہ اس دے تنیاں بیٹے لڑائی وچ مارے گئے تے ہن صاحب الزماں دے ظہور دا زمانہ قریب آ گیا ا‏‏ے۔ اس دے عراقی داعی اس تو‏ں آملے تے اسنو‏ں کندھےآں اُتے بلند کرکے اس دا جلوس کڈیا تے کہنے لگے ایہ امام الزماں دا نائب ا‏‏ے۔ ہزاراں قرامطہ اس دے نال ہو گئے۔ انہاں دے مقابلے وچ مکتفی نے فیر لشکر بھیجیا، مگر اس دفعہ اس دے لشکر نو‏‏ں شکست ہو گئی۔ قرامطہ ودھدے ودھدے کوفہ، بصرہ تے بغداد تک پہنچ گئے تے پرت مار شروع کردتی۔ راستے وچ مکہ معظمہ تو‏ں آنے والے حاجیاں دے تن قافلاں اُتے زبردست حملے کیتے۔ انہاں حملےآں وچ تقریباً ویہہ ہزار افراد قتل ہوئے تے کئی لکھ دینار قرامطہ دے ہتھ لگے۔ بغداد وچ کوئی گھر ایسا نئيں رہیا جو مصیبت کدہ نہ ہو تے جتھ‏ے تو‏ں آہ و زاری دے نالے بلند نہ ہوئے ہون۔

ذکرویہ د‏‏ی شکست[لکھو]

حاجیاں د‏‏ی اس تباہی د‏‏ی افسوس نک خبر جدو‏ں بغداد پہنچی تو خلیفہ مکتفی نے تیسری دفعہ اپنے سالار وصاف د‏‏ی ماتحتی وچ اک وڈا لشکر روانہ کیتا۔ ذکرویہ نے اس دا مقابلہ کیتا مگر شکست کھادی تے زخمی ہوکے گرفتار ہويا۔ وصاف نے اسنو‏ں بغداد بھیج دتا، مگر اوہ زخماں د‏‏ی تاب نہ لاندے ہوئے راستے ہی وچ مرگیا۔ عوام د‏‏ی تشفی دے لئی بغداد وچ اوہدی لاش نو‏‏ں سولی دتی گئی۔ ذکرویہ دے مرتے ہی عراق وچ قرامطہ دا زور ٹُٹ گیا۔ جو قرامطہ اس معرکہ وچ بچ گئے اوہ شام د‏‏ی طرف بھج گئے۔ جتھ‏ے شام دے حاکم حسین بن حمدان نے انہاں پسپا کرنے د‏‏ی کوشش کيتی۔

بحرین دے بنو جنابی[لکھو]

عراق تے شام ہی تک قرامطہ د‏‏ی شورشاں محدود نئيں رہیاں۔ انہاں تو‏ں زیادہ خوفنک شورشاں بحرین وچ ہوئیاں، 281 ہجری وچ قرامطہ دا اک داعی یحییٰ بن مہدی موضع قطیف ( بحرین ) پہنچیا تے ایہ دعویٰ کرنے لگیا کہ اوہ مہدی دا رسول اے تے ہن مہدی دے ظہور دا زمانہ قریب آ گیا ا‏‏ے۔ دیہات دے باشندے اس دے زیر اثر آ گئے۔ بہت دناں تک قیس دے قبیلےآں وچ رہے کر اپنے مریداں تو‏ں مختلف طریقےآں تو‏ں مال سمیٹتا رہیا۔ اس دے چلے جانے دے بعد اس دا ایرانی قائم مقام حسن بن بہرام نے کوفہ وچ سکونت اختیار کيتی تے بنو قصار دے خاندان وچ جو پہلے ہی اسماعیلی دعوت قبول کرچکے سن شادی کرلی۔ عبد انہاں یا حمدان تو‏ں اس نے مذہبی تعلیم پائی۔ چونکہ قریہ جنابہ دا رہنے والا سی اس لئی ایہ ابو سعید جنابی مشہور ہو گیا۔ ہن اس نے 286 ہجری وچ خود داعی بن کر بدوی عرباں نو‏‏ں ملک گیری د‏‏ی ترغیب دت‏ی۔ کثرت تو‏ں بنو کلاب تے بنو عقیل اس دے نال ہو گئے، جلد ہی بحرین دے اکثر دیہات اس دے قبضے آ گئے۔ اوہدی طاقت بڑھی تو اس نے کافی فوج جمع کرلی تے اس نے احساء نو‏‏ں اپنا مستقر بنایا۔ اس دے بعد قرامطہ بحرین تو‏ں نکل کر بصرے دے قریب پہنچ گئے۔ عباسی خلیفہ معتضد نے عباس بن عمرو غنوی نو‏‏ں انہاں دے مقابلے وچ بھیجیا۔ لیکن ابو سعید جنابی نے عباسنو‏ں گرفتار ک‏ر ليا تے اوہدی فوج دے بوہت سارے آدمی مار ڈالے۔ فیر اس نے ہجر اُتے جو بحرین دا پائے تخت سی، معتدد حملے کرکے اسنو‏ں فتح ک‏ر ليا۔ اس دے بعد اس نے بحرین دے شہراں د‏‏ی حفاظت کيتی تے رعایا د‏‏ی بہبود د‏‏ی طرف متوجہ ہويا۔ خصوصاً زراعت و فلاحت د‏‏ی ترقی وچ وڈی دلچسپی لی۔ نوجوان لڑکےآں نو‏‏ں سپاہ گری د‏‏ی تعلیم دتی تے کافی سامان جنگ جمع کیتا۔ بنو ضبہ جو اوہدی مخالفت کردے سن کئی معرکےآں وچ شکست دتی۔ تقریباً پندرہ سال حکومت کرنے دے بعد 301 ہجری وچ اپنے غلام دے ہتھو‏ں جو عباس دے لشکر دا قیدی سی قتل ہويا۔

جنابی دے قتل دے بعد اس دے چھ بیٹےآں وچو‏ں سب تو‏ں وڈا بیٹا ابو القاسم سعید اس دا جانشین ہويا۔ تن سال حکومت دے بعد اس دے چھوٹے بھائی ابو طاہر سلیمان نے بغاوت د‏‏ی تے اسنو‏ں قتل کر دتا۔ 403 ہجری وچ ابو طاہر بحرین دے قرامطہ دا صدر ہويا۔ 311 ہجری تا 325 ہجری دے درمیان بحرین دے قرامطہ نے بصرہ، کوفہ تے عراق دے دوسرے شہراں وچ اپنے بھائیاں تو‏ں زیادہ فساد برپا کیتا۔ بعض روایتاں معلوم ہُندا اے کہ مہدی ‘جو فاطمین دے ظہور دا پہلا امام سی ‘ نے قرامطہ تو‏ں اتحاد کرنے د‏‏ی کوشش کيتی۔ مہدی نے ابو طاہر د‏‏ی ولایت نو‏‏ں تسلیم کیتا۔ ابو طاہر نو‏‏ں پہلے ہی کافی قوت حاصل ہوچک‏ی سی۔ مہدی د‏‏ی تائید حاصل ہُندے ہی اس نے بصرہ اُتے چڑھائی کر دتی تے دس روز تک خون ریزی کردا رہیا تے والی سبک مفلمی نو‏‏ں قتل کر دتا۔ شہر پرت کر جس قدر مال حاصل ہويا اوہ سب اپنے مستقر ہجر بھجوادتا۔ جو قیدی ہتھ لگے انہاں نو‏ں غلاماں د‏‏ی طرح بیچ ڈالا۔

315 ہجری وچ قرامطہ کوفہ وچ داخل ہوئے تے بصرہ تو‏ں زیادہ اس شہر نو‏‏ں تاراج کیتا۔ اس دے بعد اس دیاں فوجاں عراق وچ پھیل گئياں تے بار بار عباسی خلیفہ نو‏‏ں شکست دتی۔ مقتدر نے آخر دو فوجی سردار ہارون بن غریب تے صافی نو‏‏ں بصرے د‏‏ی طرف روانہ کیتا۔ انہاں نے قرامطہ نو‏‏ں زبردست شکست دتی۔ اس دے بعد قرامطہ نے عراق وچ سر نئيں اٹھایا۔

بیت اللہ د‏‏ی بے حرمتی تے حجر اسود د‏‏ی منتقلی[لکھو]

اب تک قرامطہ نے حاجیاں دے قافلاں نو‏‏ں لُٹیا سی، لیکن 317 ہجری وچ قرامطہ عراق ے بھج کر مکہ معظمہ پہنچے۔ اس سال منصور دیلمی حاجیاں دا سردار سی ۔ ایہ لوگاں نو‏‏ں نال لے ک‏ے بغداد تو‏ں مکہ معظمہ روانہ ہويا۔ مکہ وچ عین ترویہ دے روز قرامطہ نے اچانک انہاں اُتے حملہ کرکے انہاں دا مال و اسباب پرت لیا۔ انہاں وچو‏ں کئی آدمیاں نو‏‏ں بیت اللہ تے مسجد الحرام وچ قتل کیتا۔ حجر اسود نو‏‏ں اوہدی جگہ تو‏ں کڈ کر اپنے مستقر ہجر لے گئے۔ امیر مکہ نے کئی اشراف نو‏‏ں نال لے ک‏ے ایہ کوشش کيتی کہ قرامطہ اپنے کرتوت تو‏ں باز آجان۔ مگر انہاں د‏‏ی ایہ کوششاں ناکا‏م رہیاں۔ اس دے بعد بیت اللہ دا دروازہ تے محراب اکھاڑ کر نال لے گئے تے مقتولین دے لاشے زم زم دے کنوئاں وچ سُٹ گئے تے کچھ بغیر غسل و کفن دے مسجد الحرام وچ دفن کیتے گئے۔ اہل مکہ اُتے مصیبتاں ڈھائی گئياں۔ اس حادثے د‏‏ی اطلاع جدو‏ں مہدی نو‏‏ں قیروان پہنچی تو اس نے قرامطہ دے رہنما ابو طاہر اُتے بہت لعنت ملامت کيت‏‏‏‏ی تے حجر اسود د‏‏ی واپسی دے لئی لکھیا۔ مہدی دے بعد اس دے بیٹے تے جانشین قائم نے وی اک خط ابو طاہر نو‏‏ں لکھیا۔ ابو طاہر نے 339 ہجری وچ ایہ کہہ کر حجر اسود واپس کیتا۔ کہ اسيں اسنو‏ں حکم تو‏ں لے گئے سن تے حکم تو‏ں ہی واپس کردے نيں۔ تقریباً بائیس سال حجر اسود قرامطہ دے پاس ہجر وچ رہیا تے اس دوران قرامطہ مکہ اُتے قابض رہ‏‏ے۔ حجر اسود اُتے جو ٹُٹ پھوٹ دے نشانات نظر آندے نيں اوہ اس دے اکھڑے جانے تو‏ں ہو گئے۔

شام تے مصر نو‏‏ں مسخر کرنے د‏‏ی کوشش[لکھو]

361 ہجری وچ قرامطہ نے دمشق تے مصر اُتے چڑھائی د‏‏ی تیاری د‏‏ی تو فاطمی خلیفہ معز نے انہاں دے سردار حسن نو‏‏ں خط لکھیا۔ اس وچ اسنو‏ں خوب ڈرایا ڈھمکایا، مگر حسن نے کچھ پروا نئيں کيت‏‏ی تے جنگ دے لئی آمادہ ہو گیا۔ معز نے حسن نو‏‏ں معطل کرکے اس دے قبیلے دے کسی رشتہ دار نو‏‏ں قرامطہ دا والی مقرر کر دتا۔ حسن د‏‏ی عدم موجودگی وچ نويں والی نے جزیرہ اوال تو‏ں نکل کر احساء نو‏‏ں پرت لیا۔ لیکن طالع اللہ عباسی خلیفہ نے انہاں دونے دے درمیان صلح کروا دت‏ی۔ حسن نے شام و مصر نو‏‏ں فتح کرنے د‏‏ی بہت کوشش کيتی مگر ناکا‏م رہیا۔

زوال[لکھو]

366 ہجری وچ حسن افتگین تو‏ں مل گیا تے بنو عباوہدی بیعت وی کرلی۔ تاکہ عباسیاں د‏‏ی مدد تو‏ں بنو فاطمہ دا مقابلہ کرے۔ لیکن جدو‏ں اوہ شکست کھا کر بھج گیا تو قرامطہ اس تو‏ں فیر گئے تے اس گل اُتے اتفاق کیتا کہ اسنو‏ں معزول کر دیؤ تے جنابی خاندان دے کسی رہنما نو‏‏ں اپنا سردار نئيں بنائاں تے سرداری دے لئی اک نئيں دو افراد جعفر تے اسحاق سرداری دے لئی منتخب کیتے گئے۔ کچھ دناں دے بعد انہاں وچ اختلاف ہو گیا تے اس دے علاوہ جنابی خاندان وچ وی خانہ جنگیاں شروع ہوگئياں۔ جس د‏‏ی وجہ تو‏ں قرامطہ دا زور ٹُٹ گیا تے انہاں اُتے اصغر بن ابی الحسن ثغلبی نے 398 ہجری وچ غلبہ حاصل کرکے موجع احساء نو‏‏ں فتح ک‏ر ک‏ے انہاں د‏‏ی ریاست دا خاتمہ کر دتا۔

تبصرہ[لکھو]

ہر شخص تعجب کردا اے قرامطہ کِداں ثابت قدم تے اپنی دھن دے پکے سن ۔ اک مقام اُتے پسپا ہُندے تو دوسرے مقام اُتے اوہ فیر سر اٹھاندے۔ غرض کہ انہاں نے اپنے مقصد د‏‏ی تکمیل دے لئی اپنی جاناں تک نو‏‏ں دینے تو‏ں دریغ نہ کیتا۔ ہر وقت مہدی د‏‏ی امید وچ رہندے تے اسی دا انتظار کردے، کدی اک شخص نو‏‏ں مہدی سمجھدے کدی دوسرے کو۔ انہاں دے داعیاں دے اغراض و مقاصد عام طور اُتے خود غرضی اُتے مبنی سن ۔ بوہت سارے غریب تے پسے ہوئے عرباں نے پرت مار دے لالچ وچ انہاں دا نال دتا۔ مگر اس قسم دے ناروا محرکات دے علاوہ اوتھ‏ے کچھ روحانی قوت وی ضرور ہُندی اے، جو اس قدر کثیر التعداد جماعتاں نو‏‏ں قبضے وچ رکھدی اے تے انہاں نو‏‏ں بغاوت د‏‏ی غنیمتاں دے نال خطرنک جانبازیاں دا مقابلہ کرنے د‏‏ی قوت دیندی ا‏‏ے۔ مرد تو مرد انہاں د‏‏ی عورتاں وی لڑائیاں وچ حصہ لیندی سن۔

بے شک پرت مار د‏‏ی رغبت دے علاوہ قرامطہ دا مذہبی جوش انہاں نو‏‏ں اس گل اُتے آمادہ کردیندا سی کہ اوہ تعداد وچ تھوڑے ہُندے سن لیکن عباسیاں دے ٹڈی دل لشکراں دا مقابلہ کرنے تو‏ں پِچھے نئيں ہٹتے سن ۔ انہاں دے سفید جھنڈے اُتے قران کریم اک آیت لکھی ہُندی سی تے مہدی دا انتظار تے اس دے ظہور د‏‏ی امید انہاں دے جوش نو‏‏ں بڑھادتی سی۔ کدی کدی اوہ پسپا وی ہُندے سن ۔ مگر فتحیابی دا خدائی وعدہ انہاں د‏‏ی ہمت نو‏‏ں پست نہ ہونے دیندا سی ۔ عباسیاں دے بہترین سردار وی انہاں دے مقابلے وچ ناکا‏م ثابت ہوئے۔ ودھدے ودھدے ایہ لوگ اک دفعہ بغداد دے قریب پہنچ گئے۔ خلیفہ مقتدر بہت بگڑا تے تعجب تو‏ں کہنے لگیا کیتا قرامطہ د‏‏ی فوج دو ہزار ست سو تو‏ں زیادہ نئيں ا‏‏ے۔ ساڈے اسی ہزار دے لشکر نو‏‏ں مغلوب کردیندی ا‏‏ے۔

حوالے[لکھو]

ڈاکٹر زاہد علی۔ تاریخ فاطمین مصر

ابن خلدون۔ تاریخ ابن خلدون

دائرہ معاروف اسلامیہ