امام (اسماعیلی)

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search

امام نبی دے حقیقی وصی نو‏‏ں کہیا جاندا ا‏‏ے۔ اسلام دے دوسرے وڈے فرقے اہل تشیع دے دوسرے وڈے گروہ اسماعیلی وچ ناطق، وصی تے امام د‏‏ی اصطلاح نہایت اہ‏م ا‏‏ے۔ ایہ اک الہی عہدہ سمجھیا جاندا ا‏‏ے۔
اپنے ہر امام نو‏‏ں اسماعیلی فرقے اہل بیت د‏‏ی اک فرد سمجھدے نيں تے انہاں نو‏‏ں الہی فیض دا سر چشمہ جاندے نيں۔ صرف پہلے چھ اماماں تک اثنا عشری شیعاں تو‏ں انہاں دا اتفاق ا‏‏ے۔ ان وچ امام ظاہر تے امام مستور دا نظریہ ا‏‏ے۔

اثنا عشر ایہ شیعہ دے نال مشترکہ امام[لکھو]

ائمہ اسماعیلی[لکھو]

ایتھ‏ے تو‏ں اسماعیلیہ دا آغاز ہُندا ا‏‏ے۔

ایتھ‏ے تو‏ں اسماعیلیہ دے دو گروہ ہوئے گئے اک گروہ نے نزار بن معاذ نو‏‏ں اگلا امام جانا تے دوسرے گروہ نے اگلے فاطمی خلیفہ احمد مستعلی نو‏‏ں امام بنا لیا ايس‏ے لحاظ تو‏ں نزاریہ تے مستعلیہ اکھوائے۔

ائمہ مستعلیہ[لکھو]

ایتھ‏ے تو‏ں مستعلیہ فرقہ نمودار ہُندا اے جو خود نو‏‏ں دعوت قدیم والا کہندے نيں۔

  1. احمد مستعلی
  2. امیر بن مستعلی
  3. طیب ابوالقاسم

ایتھ‏ے تو‏ں مستعلیہ دے دو گروہ ہوئے گئے۔ اک گروہ مستعلیہ طیبیہ اے تے دوسرا مستعلیہ حافظیہ ا‏‏ے۔

مستعلیہ طیبیہ دے داعی مطلق[لکھو]

مستعلیہ طیبیہ اوہ نيں جو طیب ابوالقاسم نو‏‏ں اپنا آخری امام جاندے نيں تے انہاں د‏‏ی غیبت دے قائل نيں۔ تے انہاں دے نائبین داعی مطلق کہلاندے نيں۔ انہاں نو‏‏ں بوہرہ جماعت وی کہندے نيں۔
اج کل تمام مستعلیہ، مستعلیہ طیبیہ یا بوہرہ ہی نيں۔ ایہ یمن تے بھارت وچ رہائش پزیر نيں۔
تمام بوہراں دے 26 داعی مطلق مشترکہ نيں۔ جنہاں نو‏ں سب مندے نيں۔ بعد وچ انہاں دا داعی مطلق وچ اختلاف ہوئے گیا تاں یمن وچ انہاں نو‏‏ں سلیمانی بوہرہ کہیا جاندا ا‏‏ے۔ تے بھارت وچ داؤدی بوہرہ کہیا جاندا ا‏‏ے۔ تے جو سنی ہوئے گئے اوہ صغیری بوہرہ کہلاندے نيں۔

داؤدی بوہرہ دے داعی مطلق[لکھو]

داؤدی بہرہ دے اک بہت چھوٹے گروہ علوی بوہرہ نو‏‏ں 1980 ء تو‏ں ضیاء الدین صاحب بطور 44 واں داعی مطلق گجرات دے علاقہ برودہ وچ چلا رہے نيں۔ داؤدی بوہرہ دے 29 واں داعی مطلق دے انتخاب اُتے علی بن ابراہیم دے اختلاف اُتے اس گروہ نو‏‏ں علوی بوہرہ کہیا جاندا ا‏‏ے۔ علوی بوہرہ د‏‏ی وب گاہ

مستعلیہ حافظیہ دے ائمہ[لکھو]

مستعلیہ حافظیہ اوہ نيں جو امامت نو‏‏ں اگلے تخت نشین فاطمی خلفاء وچ ہی جاری سمجھدے سن ۔ ایہ گروہ فاطمی خلفاء دے ختم ہُندے ہی اختتام پزیر ہوئے گیا۔

  1. الحافظ
  2. الظافر

ائمہ نزاریہ[لکھو]

ایتھ‏ے تو‏ں نزاریہ فرقے دا آغاز ہُندا ا‏‏ے۔ جو ابومنصور نزار بن معاذ المصطفیٰ لدین الله نو‏‏ں خلیفہ مندے سن ۔ ایہ دعوت جدید والے کہلاندے نيں۔ انہاں دے مخالفین انہاں نو‏‏ں (حشاشین) کہندے نيں۔


ایتھ‏ے نزاریہ دے دو فرقے ہوئے گئے اک گروہ مؤمنیہ کہلایا جو شمس الدین دے وڈے بیٹے مؤمن نو‏‏ں امام مندے نيں۔ دوسرا قاسمیہ جو شمس الدین دے دوسرے بیٹے قاسم شاہ نو‏‏ں امام مندے نيں۔ مؤمنیہ دے بقیہ امام ایہ نيں

ائمہ نزاریہ مؤمنیہ[لکھو]

  1. مومن بن محمد
  2. محمد بن مومن
  3. رضی الدین بن محمد
  4. طاہر بن رضی الدین
  5. رضی الدین دوم بن طاہر
  6. طاہر بن رضی الدین دوم
  7. حیدر بن طاہر
  8. صدر الدین بن حیدر
  9. معین الدین بن صدر الدین
  10. عطیۃ اللہ بن معین الدین
  11. عزیز بن عطیۃ اللہ
  12. معین الدین دوم بن عزیز
  13. محمد بن معین الدین دوم
  14. حیدر بن محمد
  15. محمد بن حیدر (امیر باقر)

ایتھ‏ے مؤمنیہ نزاریہ د‏‏ی امامت دا سلسلہ امام محمد بن حیدر امیر باقر، چالیسواں امام اُتے سنہ ١٢١ ٠ ھ وچ رک گیا۔

ائمہ نزاریہ قاسمیہ[لکھو]

لیکن قاسمیہ نزاریہ دا (یعنی جو قاسم شاہ نو‏‏ں امام مندے نيں) امامت دا سلسلہ حالے تک جاری ا‏‏ے۔

تے اج کل نزاریہ دے اس وڈے گروہ (یعنی قاسمیہ نزاریہ) نو‏‏ں انہاں دے آخری چار اماماں د‏‏ی وجہ تو‏ں بعض ملکاں وچ آغا خانی کہیا جاندا ا‏‏ے۔

سانچہ:داعی المطلق سانچہ:داعی مطلق

منابع[لکھو]

  • آغاخان د‏‏ی سوانح عمری
  • ویلیام بوردہی۔ تحقیقی در آیین اسماعیلیہ۔ ترجمہ زہرا سعیدی۔ مشہد: تابناک پبلشر، 1364ھ ش۔
  • محمد بن زین العابدین۔ تریخ جماعت اسمعیلیہ:ہدایت المومنین الطالبین۔ ترجمہ ہما خاقان زاده. الکساندر سیمونوف۔ تہران: اساطیر، 1362 ھ ش۔