مہدی

آزاد انسائیکلوپیڈیا، وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search

"مہدی" اسلامی احادیث وچ "منجی" دے القابات وچو‏ں اے تے خاص طور اُتے اہل تشیع دے اعتقادات وچ ایہ لفظ انہاں دے بارہويں امام دے القابات وچو‏ں اے جو آخری زمانے وچ ظہور کريں گا تے دنیا نو‏‏ں اس طرح عدل و انصاف تو‏ں بھر دے گا جس طرح اوہ ظلم و جور تو‏ں بھری ہوئے گی۔ چونکہ پیغمبر اکرم(ص) نے اپنے خاندانہاں وچو‏ں اک نجات دہندہ دے ظہور د‏‏ی خوشخبری دتی سی اسلئی مسلما‏ن آپ(ص) د‏‏ی رحلت دے بعد تو‏ں ہی اس منجی دے ظہور دے منتظر نيں جس دا لقب مہدی ہوئے گا۔

بعض اسلامی فرقے من جملہ زیدیاں تے عباسیاں نے اپنے قائدین نو‏‏ں مہدی دا لقب دے ک‏ے عدل و انصاف دے قیام تے ظلم و جور دے ازالے دا دعوا کردے ہوئے مہدی موعود اُتے عقیدہ رکھنے والے سادہ لوح عوام د‏‏ی توجہ جلب کرنے تے اپنی حکومتاں نو‏‏ں مضبوط کرنے د‏‏ی کوشش وی کیتیاں ناں۔ بعض تاریخی شواہد د‏‏ی رو تو‏ں ایہ گل ثابت ہُندی اے کہ مہدی دا لقب صدر اسلام وچ عظمت تے بزرگی دے عنوان تو‏ں بعض بزرگاں دے لئی استعمال کيتا جاندا سی۔ بعض محققاں دا خیال اے کہ پہلا شخص جس نے لفظ مہدی نو‏‏ں منجی دے عنوان استعمال کیہ اوہ ابو اسحاق کعب بن ماتہ بن حیسوء حمیری متوفای 34ہجری قمری سی۔

لغوی معنی[لکھو]

لفظ "مہدی" عربی ادبیات د‏‏ی رو تو‏ں صفت مفعولی اے جس د‏‏ی معنی ہدایت یافتہ از طرف خدا ا‏‏ے۔[۱] یہ لفظ "ہ د ی" د‏‏ی مادے تو‏ں جو لطف تے مہربانی دے نال ہدایت تے رہنمائی پانے یا کرنے دے معنی وچ آندا ا‏‏ے۔ گویا ایتھ‏ے اُتے "ہدایت" ضلالت دے مقابلے وچ معنوی رہنمائی دے معنی وچ ا‏‏ے۔[۲] قرآن وچ ایہ لفظ نئيں آیا اے لیکن اس دے دوسرے مشتقات اس آسمانی کتاب وچ مختلف جگہاں اُتے استعمال ہويا اے، قرآن د‏‏ی دو آیتاں وچ اسم فاعل د‏‏ی صورت وچ "ہدایت کنند" دے معنی وچ آیا ا‏‏ے۔[۳]

اصطلاحی معنی[لکھو]

اسلامی احادیث جدو‏ں "مہدی" نو‏‏ں جدو‏ں بطور مطلق تے بغیر کسی قید و شرط دے استعمال کيتا جاندا اے تاں اس تو‏ں مراد موعود ہی اے جو خاندان رسالت دا آخری فرد ہوئے گا تے اوہ آک‏ے ظلم و جور تو‏ں بھری ہوئی دنیا نو‏‏ں عدل و انصاف تو‏ں بھر دے گا۔ شیعہ تعلیمات دے مطابق آپ شیعاں دے بارہويں امام نيں جو اس وقت غیبت وچ تشریف فرما نيں۔ شیعہ احادیث وچ آپ نو‏‏ں قائم آل محمد دا لقب وی دتا جاندا ا‏‏ے۔[۴] اہل سنت عموما اس لقب نو‏‏ں جمع د‏‏ی صورت وچ استعمال کردے ہوئے اس تو‏ں پیغمبر اکرمؐ دے بعد آنے والے چار خلفاء یعنی خلفائے راشدین مراد لیندے نيں تے انہاں نو‏ں "الخلفاء الراشدون المہدیون" کہندے نيں۔[۵]

تاریخی پس منظر[لکھو]

شیعہ تے اہل سنت دونے مآخذ وچ نقل ہونے والی احادیث دے مطابق پیغمبر اکرمؐ نے خاندان رسالت دے اک فرد دے آنے دا وعدہ دتا اے جس دا ناں "مہدی" ہوئے گا جو زمین نو‏‏ں عدل و انصاف تو‏ں بھر دین گے تے ظلم و ستم دا ازالہ کرن گے۔[۶] اس بنا اُتے مسلما‏ن پیغمبر اکرمؐ د‏‏ی رحلت دے ابتدائی ایام تو‏ں ہی "مہدی" دے ظہور د‏‏ی انتظار وچ چلے آ رہے نيں۔

لفط "مہدی" صدر اسلام وچ بزرگاں د‏‏ی تجلیل تے احترام دے دے لئی استعمال کيتا جاندا سی، حسان بن ثابت (متوفی 54ھ) نے اپنے اشعار وچ پیغمبر اکرم صلی اللہ علیہ و آلہ و سلم نو‏‏ں اس لقب یاد کيتا اے ؛

جزاء علی المهدی اصبح ثاویا یا خیر من وطأ الحصا لا تبعدی[۷]

سلیمان بن صرد خزاعی نے امام حسین علیہ السلام نو‏‏ں انہاں دتی شہادت دے بعد مہدی ابن مہدی دے عنوان تو‏ں یاد کيتا ا‏‏ے۔[۸]

راجکوسکی دے مطابق پہلا شخص جس نے اس لقب نو‏‏ں مذہبی تے اعتقادی لحاظ تو‏ں منجی دے لئی استعمال کیہ اوہ ابو اسحاق کعب بن ماتہ بن حیسوء حمیری(متوفی34ھ) سی۔[۹]

کیسانیہ وچ مہدی دا لقب[لکھو]

کربیہ جو کیسانیہ دا اک ذیلی فرقہ اے، نے محمد بن حنفیہ د‏‏ی وفات دے بعد انہاں دے زندہ ہونے دا اعتقاد رکھدے ہوئے انہاں نو‏ں مہدی دا لقب دتا۔ ملل و نحل دے بعض مصنفاں اس گل دے معتقد نيں کہ محمد بن حنفیہ اسلام وچ پہلا شخص اے جنہاں نو‏ں "مہدی" دا لقب دتا گیا۔[۱۰]

بنی عباسی دے خلفاء دے القاب وچ[لکھو]

سلسلہ بنی عباس دے ابتدائی دور وچ سیاسی مقاصد دے لئی اس لقب نو‏‏ں باقاعدہ طور اُتے انہاں دے خلفاء دے لئی استعمال کرنے لگیا کیونجے بنی امیہ دے ظلم و ستم تو‏ں تنگ آئے ہوئے لوکاں مہدی تے نجات دہندہ دے انتظار وچ سن جو انہاں اُتے ڈھائے جانے والے ظلم و ستم دا خاتمہ ک‏ر ک‏ے عدل و انصاف دا بول بالا کرے۔ بنی عباس دے خلفاء نے اس موقع تو‏ں استفادہ کردے ہوئے اپنے آپ نو‏‏ں اس لقب تو‏ں ملقب کيتا ایتھ‏ے تک کہ ہر خلیفہ اپنے بعد آنے والے جانشین تے خلیفہ دے لئی نويں القاب دا انتخاب کردے تے اسنو‏ں نويں نجات دہندہ دے عنوان تو‏ں معرفی کردے سن ۔ [۱۱]

لیکن جدو‏ں بنی عباس د‏ی حکومت دے جڑاں مضبوط ہوئے گئياں تے انہاں نو‏ں استحکا‏م ملیا تاں انہاں القابات دے انتخاب کرنے د‏‏ی ضرورت وی رفتہ رفتہ ختم ہونے لگیا ایتھ‏ے تک کہ ہن اوہ اپنے قدیمی تے انقلابی نعراں نو‏‏ں وی بھُل گئے سن تے ہن اپنی حکومت نو‏‏ں استمرار دینے تے اسنو‏ں دوام دینے دے لئی مختلف حربے تے جدید نعراں دا سہارا لینے لگا۔ ایہ مسئلہ انہاں د‏‏ی خلافت د‏‏ی نسبت انہاں دے انقلابی پیروکاراں د‏‏ی سرد مہری دا باعث بنا جو بسا اوقات انہاں دے خلاف تحریکاں د‏‏ی شکل وچ ظاہر ہونے لگیا جدو‏ں کہ دوسرے لوک اپنے دیرنہ آرزؤاں نو‏‏ں پایہ تکمیل پہنچانے دے لئی بنی عباس تو‏ں ہٹ کر نويں نجات دہندہ د‏‏ی تلاش وچ نکل گئے۔ البتہ بعض لوکاں نے خود نو‏‏ں بنی عباس د‏ی نويں سیاست دے نال تطبیق دے ک‏ے انہاں د‏‏ی حکومت دے مختلف شعبےآں وچ اپنی خدمات پیش کرنے لگا۔[۱۲]

بنی عباس دے ابتدائی دور وچ انہاں دے خلفاء دے لئی استعمال کرنے والے القبات نو‏‏ں درج ذیل حصےآں وچ تقسیم کيتا جا سکدا اے:

  • عمومی رسمی القاب، جداں امیر المؤمنین، خلیفۃ اللّه تے بادشاہ؛
  • خصوصی رسمی القاب، جداں الامام، القائم، المرتضی، المنصور، المہدی، الرشید، المعتصم باللہ وغیرہ؛
  • شخصی القاب، جداں دوانیقی جو منصور دا لقب سی۔[۱۳] الناطق بالحق جو ابن الہادی دا لقب تھا[۱۴] انہاں دا والد انہاں نو‏ں ہارون د‏‏ی جگہ ولی عہد بنانا چاہندا سی۔

ائمہ زیدیہ دے القاب وچ[لکھو]

طول تریخ وچ مہدی دا لقب بعض زیدی ائمہ جداں نفس زکیہ، یحیی بن عمر، صاحب فخ، یحیی بن حسین وغیرہ دے لئی استعمال ہُندے رہے نيں۔ بعض فرق شناساں دا ادعا اے کہ زیدیہ دے بعض فرقے ہر اس امام نو‏‏ں مہدی دا لقب دیندے سن جو اپنی طرف لوکاں نو‏‏ں دعوت دے تے امامت دے شرائط اُتے مشتمل ہوئے۔ اس نظریے دے مطابق مہدی دا لقب کسی خاص شخص دے نال مختص ­نئيں سی۔[۱۵]

حوالے[لکھو]

  1. ابن منظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ج۱۵، ص۳۵۴.
  2. نک: قرشی، قاموس قرآن، ۱۳٧۱ش، ج٧، ۱۴۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ج۱۵، ص۳۵۳.
  3. سورہ حج، آیت ۵۳؛ سورہ فرقان، آیت ۳۱.
  4. دیکھو:صدر، تریخ الغیبہ، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۱۳۵.
  5. حسین، تریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ۱۳۸۵ش، ص۳۴؛ ابن منظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ج۱۵، ص۳۵۴.
  6. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمۃ، ۱۳۵۹ق، ج۱، ص۲۸٧.
  7. حسین، غیبت ومہدویت در تشیع امامیہ، ۱۳٧۱ش، ص۳۵.
  8. ابن اثیر، الکامل فی التریخ، ۱۳۸۵ق، ج۱۲، ص۲۰.
  9. حسین، غیبت ومہدویت در تشیع امامیہ، ۱۳٧۱ش، ص۳۵.
  10. صابری، تریخ فرق اسلامی، ۱۳۸۸ش، ج۲، ص۵۵.
  11. فرہنگ مہدوی در القاب خلفای عباسی
  12. فرہنگ مہدوی در القاب خلفای عباسی
  13. مقریزی، الخطط، ج۱، ص۲۸٧.
  14. تریخ دولۃ عباسیہ، (نسخہ خطی استانبول ۲۲٦۰) ص۲۰.
  15. نوبختی، فرق الشیعہ، ۱۳٦۱ش، ص٦۲؛ صبحی، فی علم الکلام، ۱۴۰۵ق، ج۳، ص۱۲٧، ۱۲۸؛ رجوع کرن: سلطانی، تریخ و عقاید زیدیہ، ۱۳۹۰ش، ص۲۹۱، ۲۹۲.

مآخذ[لکھو]

  • ابن اثیر، علی بن ابی الکریم، الکامل فی التریخ، بیروت،‌ دارصادر، ۱۳۸۵ق۔
  • ابن سعد، الطبقات الکبری، بیروت، دارالکتب العلمیہ، ۱۴۱۸ق۔
  • ابن منظور، جمال الدین ابو الفضل، لسان العرب، بیروت،‌ دارصادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق۔
  • حسین، جاسم، تریخ سیاسی غیبت امام دوازدہم (عج)، مترجم سید محمد تقی آیت اللہی، تہران، امیر کبیر، ۱۳۸۵ش۔
  • حسین، جاسم و ساشادینا، غیبت ومہدویت در تشیع امامیہ، ترجمہ محمود رضا افتخار زادہ، چاپ اول، قم، ۱۳٧۱ش۔
  • قرشی، سید علی اکبر، قاموس قرآن، تہران، دار الکتب الاسلامیہ، چاپ ششم، ۱۳٧۱ش۔
  • صابری، حسین، تریخ فرق اسلامی، سمت، تہران، ۱۳۸۸ش۔
  • صدر، سید محمد، تریخ الغیبۃ ، بیروت،‌ دارالتعارف، ۱۴۱۲ق۔
  • صدوق، محمد بن علی، کمال الدین وتمام النعمہ، تہران، دارالکتب الاسلامیہ، ۱۳۵۹ق۔
  • مفید، الارشاد، بیروت، موسسہ الاعلمی للمطبوعات، چاپ سوم، ۱۳۹۹ق۔
  • نوبختی، حسن بن موسی، فرق الشیعہ، تہران، مرکز انتشارات علمی و فرہنگی، ۱۳٦۱ش۔
  • صبحی، احمد محمود، فی علم الکلام دراسہ فلسفیہ لآراء الفرق الاسلامیۃ فی اصول الدین، بیروت، دارالنہضہ العربیہ، ۱۴۰۵ق۔
  • سلطانی، مصطفیٰ، تریخ و عقاید زیدیہ، قم، نشر ادیان، ۱۳۹۰ش۔
  • مقالہ فرہنگ مہدوی در القاب خلفای عباسی