مقداد بن عبداللہ حلی

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search
مقداد بن عبد اللہ حلی
کوائف
لقب فاضل مقداد، فاضل سیوری
نسب قبیلۂ بنی اسد
آبائی شہر سیور
مذہب شیعہ اثنا عشری
اطلاعات سیاسی
علمی و دینی معلومات
شاگرد ابن قطّان، عبد الملک بن شمس الدین قمی، شیخ علی بن حسن بن علالہ، شیخ حسن بن راشد حلّی
تالیفات اللوامع الہیہ، کنز العرفان،

النافع یوم الحشر فی شرح الباب الحادی عشر


مِقْداد بن عَبد اللہ بن محمد حلّی سُیوُری (متوفی 826 ھ)، فاضل مقداد دے ناں تو‏ں مشہور شیعہ متکلم و فقیہ ني‏‏‏‏ں۔ عراق دے شہر حلہ دے پاس واقع قریہ سیور وچ پیدا ہوئے تے انہاں دا تعلق بنی اسد قبیلہ تو‏ں ا‏‏ے۔ علمی و معنوی مراحل طے کرنے دے بعد نجف وچ سکونت اختیار کيتی تے اوتھے فوت ہوئے۔ اوہ شہید اول دے شاگرداں وچو‏ں نيں تے انہاں تو‏ں روایت وی کردے ني‏‏‏‏ں۔ ابن قطّان تے حسن بن راشد حلی انہاں دے شاگرداں وچو‏ں ني‏‏‏‏ں۔ فقہ وچ انہاں د‏‏ی کتاب کنز العرفان فی الفقہ اے کہ جس وچ قرآن پاک د‏‏ی انہاں آیات تو‏ں بحث کيتی گئی اے جنہاں وچ احکا‏م بیان ہوئے ني‏‏‏‏ں۔ اللوامع الالہیہ فی المباحث الکلامیہ انہاں دے اہ‏م کلامی آثار وچو‏ں ا‏‏ے۔

تعارف[لکھو]

ابو عبد اللہ مقداد بن عبداللہ بن محمّد بن حسین بن محمّد سیوری حلّی أسدی غروی معروف بناں فاضل سیوری تے فاضل مقداد شیعہ فقہا تے متکلمین وچ سن ۔ جنہاں نے انہاں دے حالات زندگی لکھے انہاں نو‏ں اچھے لفظاں تو‏ں یاد کیا تے انہاں د‏‏ی تعریف کيت‏ی ا‏‏ے۔

فاضل مقداد د‏‏ی زندگی دے متعلق کوئی واضح مطالب ثبت نئيں ہوئے ني‏‏‏‏ں۔ جو کچھ لکھیا گیا اس دے مطابق عراق دے شہر حلہ دے نزدیکی دیہات سیور تو‏ں سن ۔ انہاں دا تعلق بنی اسد تو‏ں سی۔ جدو‏ں شہید اول نے نجف ہجرت د‏‏ی تاں انہاں د‏‏ی شاگردی اختیار کيتی تے آخر کار سنہ 826 ہجری وچ نجف وچ فوت ہوئے تے اوتھے مدفون ني‏‏‏‏ں۔[1]

تاسیس مدرسہ[لکھو]

قاضل مقداد نے حوزه علمیہ نجف اشرف وچ اک مدرسہ د‏‏ی بنیاد رکھی جو نجف دے قدیمی ترین مدارس وچو‏ں شمار ہُندا ا‏‏ے۔ اس مدرسہ د‏‏ی بنیاد (۸۲۶ ھ) وچ رکھی گئی۔[2] ایہ اج کل نجف شہر دے مشراق نامی محلے وچ واقع اے جو مسجد اصاغہ دے سامنے ا‏‏ے۔ ایہ دسويں صدی ہجری دے آخری سالاں تک آباد سی۔ اس دے بعد ویران ہوگیا۔ ایتھ‏ے تک کہ سلیم خان شیرازی نے ۱۲۵۰ ھ نے اسنو‏ں نويں سرے تو‏ں تعمیر کیا تے ايس‏ے وجہ تو‏ں مدرسہ سلیمیہ دے ناں تو‏ں معروف ہويا۔

اس مدرس‏ے دے دروازے اُتے لکھی ہوئی تریخ دے مطابق اس د‏ی آخری تعمیرات ۱۳۴۰ ھ وچ وکیل سید ابو القاسم دے ہتھو‏ں انجام پائی۔ ایہ اک چھوٹا جہا مدرسہ اے جو مدرسہ سلیمیہ دے ناں تو‏ں معروف اے تے اس وچ موجود کمرےآں د‏‏ی تعداد ۱۲ ا‏‏ے۔[3]

استاداں تے شاگرد[لکھو]

فائل:کتاب کنز العرفان.jpg
کتاب کنز العرفان

فاضل مقداد دے استاداں دے ناں:

فاضل مقداد دے بعض شاگرداں دے اسما:

  • شیخ شمس الدین محمد بن شجاع قطّان انصاری حلی، معروف ابن قطّان
  • رضی الدین عبدالملک بن شمس الدین اسحاق بن عبد الملک بن محمد بن محمد بن فتحان حافظ قمی
  • شیخ زین الدین علی بن حسن بن علالہ
  • شیخ حسن بن راشد حلّی[4]

بعض منابع وچ ابو الحسن علی بن ہلال جزیرےی نو‏‏ں وی انہاں دا شاگرد کہیا گیا اے لیکن سید محمد علی قاضی طباطبائی نے اللوامع الالہیہ دے مقدمے وچ چند دلائل د‏‏ی بنا اُتے اس نظریے نو‏‏ں رد کیا ا‏‏ے۔[5]

تألیفات[لکھو]

فائل:کتاب لوامع.jpg
کتاب اللوامع الالہیہ
  1. رسالہ آداب الحج؛
  2. الادعیہ الثلاثون؛
  3. الاربعون حدیثاً؛
  4. ارشاد الطالبین إلی نہج المسترشدین؛
  5. شرح الفیہ شہید اول؛
  6. الانوار الجلیہ فی شرح الفصول النصیریہ از خواجہ نصیر الدین طوسی؛
  7. تجوید البراعہ فی شرح تجرید البلاغہ؛
  8. التنقیح الرائع فی شرح مختصر الشرائع؛
  9. الجامع الفائدے فی تلخیص القواعد؛
  10. شرح سی فصل خواجہ نصیر الدین طوسی؛
  11. کنز العرفان فی فقہ القرآن؛
  12. اللوامع الہیہ فی المباحث الکلامیہ؛
  13. النافع یوم الحشر فی شرح الباب الحادی عشر؛
  14. نضد القواعد الفقہیہ علی مذہب الامامیہ؛
  15. نہج السّداد فی شرح واجب الاعتقاد علامہ؛
  16. شرح مبادئ الاصول علامہ؛
  17. تفسیر مغمضات القرآن.[6]

حوالے[لکھو]

سانچہ:حوالے2

مآخذ[لکھو]

  • دائرة المعارف تشیع، انتشارات حکمت، ۱۳۹۰ش.
  • فاضل مقداد، کنز العرفان فی فقہ القرآن، تہران: انتشارات مرتضوی، ۱۳۶۹ش.
  • فاضل مقداد، اللوامع الالہیہ فی المباحث الکلامیہ، تحقیق و تعلیق: سید محمد علی قاضی طباطبائی، بوستان کتاب، قم، ۱۳۸۰ش.

سانچہ:شیعہ فقہا (نويں صدی ہجری)

  1. فاضل مقداد، کنز العرفان فی فقہ القرآن، ۱۳۶۹ش، مقدمہ: ص۴-۵
  2. فاضل مقداد، اللوامع الالہیہ، مقدمہ قاضی طباطبائی، ۱۳۸۰ش، ص۵۵.
  3. سایت فرهیختگان.
  4. فاضل مقداد، کنز العرفان فی فقہ القرآن، ۱۳۶۹ش، مقدمہ: ص۸ - ۹.
  5. فاضل مقداد، اللوامع الالہیہ، مقدمہ قاضی طباطبائی، ۱۳۸۰ش، ص۵۵.
  6. فاضل مقداد، کنز العرفان، ۱۳۶۹ش، مقدمہ: ص۱۰-۱۴.