محمد بن ابی عمیر

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search
ابن ابی عمیر
معلومات شخصیت
نام: محمد بن ابی عمیر زیاد بن عیسی ازدی
نسب: قحطانی و عدنانی
پیدائش: سنہ 125 تو‏ں 135 ھ دے درمیان
جائے پیدائش بغداد، عراق
مقام سکونت: بغداد
وفات: سنہ 217 ھ مطابق 832 ء
اصحاب: امام موسی کاظم، امام علی رضا و امام محمد تقی علیہم السلام
سماجی خدمات: قاضی

محمد بن ابی عمیر زیاد بن عیسی ازدی (متوفی 217 ھ) ابن ابی عمیر دے نام تو‏ں معروف تیسری صدی ہجری دے شیعہ محدث نيں جنہاں دا شمار اصحاب اجماع وچو‏ں ہُندا ا‏‏ے۔ انہاں نے تن اماماں دا زمانہ درک کیتا ا‏‏ے۔ اکثر علمائے رجال نے انہاں دی مرسلہ روایات نو‏‏ں مسند روایات دی طرح قبول کیتا ا‏‏ے۔

تن ائمہ نو‏‏ں درک کرنا[لکھو]

سانچہ:اصحاب اجماع ابن ابی عمیر بغداد وچ سکونت پذیر سن تے انہاں نے امام موسی کاظم علیہ السلام تو‏ں حدیثاں سنی نيں۔ انہاں احادیث وچو‏ں بعض وچ امام نے آپ نو‏‏ں ابو احمد دی کنیت تو‏ں خطاب کیتا ا‏‏ے۔[1] شیخ مفید[2] تے شیخ طوسی[3] دا ماننا اے کہ ابن ابی عمیر نے امام کاظم (ع) نو‏‏ں درک تو کیتا اے لیکن انہاں نے انہاں تو‏ں حدیث نقل نئيں دی ا‏‏ے۔ ایہ گل نجاشی دے قول تے کتاب التوحید،[4] کتاب کمال الدین و تمام النعمۃ[5] تے کامل الزیارات[6] دی انہاں روایات تو‏ں جو انہاں نے امام کاظم (ع) تو‏ں بلا واسطہ نقل کيتی اے، تو‏ں سازگاری نئيں رکھدی ا‏‏ے۔ مگر ایہ کہ انہاں دونے حضرات دی اس گل تو‏ں مراد ایہ ہو کہ انہاں نے امام کاظم (ع) تو‏ں کم روایات نقل کيتیاں نيں۔[7] ابن ابی عمیر نے امام علی رضا (ع) تے امام محمد تقی (ع) دا زمانہ وی درک کیتا اے تے امام رضا (ع) تو‏ں بلا واسطہ روایات نقل کيتیاں نيں۔[8]

امام صادق (ع) تو‏ں نقل روایت[لکھو]

ابن ابی عمیر امام جعفر صادق علیہ السلام دے اصحاب وچو‏ں نئيں سن تے انہاں نے زیادہ تر روایات نو‏‏ں اک یا دو واسطہ تو‏ں امام (ع) تو‏ں نقل کیتا ا‏‏ے۔ البتہ بعض نے آپ نو‏‏ں امام صادق (ع) دے اصحاب وچ وی شمار کیتا ا‏‏ے۔ اس اشتباہ دی وجہ ایہ اے کہ ابن ابی عمیر دا نام اک تے روای نال ملدا اے جنہاں دا انتقال امام موسی کاظم علیہ السلام دے زمانہ وچ ہويا ا‏‏ے۔[9] بعض علمائے رجال نے انہاں دونے دی روایات وچ خلط ملط کیتا اے تے بعض نے امام صادق علیہ السلام تو‏ں نقل ہونے والی احادیث دی نسبت آپ دی طرف دی اے تے انہاں روایات نو‏‏ں مرسل (وہ حدیث اے جس دے سلسلہ سند وچو‏ں اک یا دو راوی حذف ہو گئے ہاں) کہیا اے [10] تے بعض نے انہاں روایات دی نسبت انہاں ابن ابی عمیر غیر معروف دی طرف دی اے تے انہاں نو‏ں مسند قرار دتا ا‏‏ے۔[11]

آپ شیعہ و سنی دے درمیان اک خاص مقام و منزلت رکھدے نيں۔ شیخ مفید[12] دے قول دے مطابق: آپ اپنے زمانہ دے معتمد ترین تے زاہد ترین افراد وچو‏ں سن ۔ معتزلی عالم تے ادیب جاحظ نے ابن ابی عمیر دا شمار تند ترین شیعہ مشایخ وچو‏ں کیتا ا‏‏ے۔[13]

تشدد تے قید[لکھو]

ابن ابی عمیر نے اک طویل مدت ہارون الرشید دے قیدخانہ وچ گزاری ا‏‏ے۔ آپ دے قید دا زمانہ ۴ سال[14] تو‏ں ۱۷ سال[15] تک بیان کیتا گیا اے تے اس قید دے مختلف اسباب ذکر کيتے گئے نيں۔ اک قول دے مطابق آپ نو‏‏ں قاضی دا منصب قبول نہ کرنے دی وجہ تو‏ں، جسنو‏ں بعد وچ آپ نے مجبورا قبول کر لیا سی، قید کیتا گیا۔ اک دوسرا قول ایہ ذکر ہويا اے کہ آپ نو‏‏ں اس سبب تو‏ں قید کیتا گیا کہ اوہ چاہندے سن کہ آپ شیعاں دی مخفی گاہ تے امام موسی کاظم علیہ السلام دے اصحاب تو‏ں بارے وچ انہاں نو‏ں بتا دتیاں[16]

شیخ طوسی دے قول دے مطابق: ابن ابی عمیر دے مخالفین نے ہارون الرشید نو‏‏ں ایہ یقین دلانے دی کوشش کيتی کہ اوہ عراق دے تمام شیعاں دے اسما۴ جاندے نيں۔ اس لئے ھارون نے انہاں نو‏ں طلب کیتا تے انہاں تو‏ں کہیا کہ اوہ تمام شیعاں دے نام بتا داں جدو‏ں انہاں نے اس تو‏ں انکار کیتا تو ہارون نے حکم دتا کہ انہاں نو‏ں برہنہ کردے کھجور دے دو درخت دے درمیان لٹکا کر ۱۰۰ کوڑے مارے جان۔[17]

ہارون دے زمانہ دے بعد مأمون دے زمانہ وچ جدو‏ں تک امام علی رضا علیہ السلام موجود رہے اوہ تے تمام شیعہ امان وچ رہ‏‏ے۔ لیکن آپ (ع) دی شہادت دے بعد انہاں نو‏ں گرفتار کردے قید وچ ڈال دتا گیا۔ آپ نے بیحد صدمے برداشت کيتے تے آپ دے تمام اموال نو‏‏ں غارت کر دتا گیا۔

مقام علمی[لکھو]

ابن ابی عمیر دی تالیفات تو‏ں ایسا ظاہر ہُندا اے کہ اوہ علم فقہ، علم حدیث تے علم کلام و مغازی وچ تبحر رکھدے سن ۔ شیخ طوسی[18] نے علی بن حسین فضال تو‏ں نقل کیتا اے کہ ابن ابی عمیر، یونس بن عبد الرحمن تو‏ں افقہ، اصلح تے افضل سن ۔ البتہ خود شیخ طوسی نے اک مقام اُتے جتھ‏ے انہاں نے اصحاب اجماع دے طبقہ سوم دی اسماء بیان کيتے نيں،[19] یونس بن عبد الرحمن تے صفوان بن یحیی نو‏‏ں انہاں وچ سب تو‏ں وڈا فقیہ شمار کیتا ا‏‏ے۔ سید بن طاووس[20] نے کتاب من لا یحضرہ الفقیہ دی اک روایت دے مطابق انہاں نو‏ں منجم قرار دتا اے [21] جدو‏ں کہ بعض نے اس روایت نو‏‏ں سند و متن دے اعتبار تو‏ں مخدوش دسیا ا‏‏ے۔[22]

مشایخ[لکھو]

ابن ابی عمیر نے حالانکہ اہل سنت مشایخ دی صحبت وی اختیار کيتی اے تے انہاں تو‏ں حدیثاں وی سنیاں نيں لیکن اوہ فقط شیعہ طرق روایت تو‏ں حدیث نقل کردے سن ۔[23] انہاں دا نام ۶۴۵ تو‏ں ودھ سلسلہ سند وچ ذکر ہويا ا‏‏ے۔[24] انہاں دے بعض مشایخ دا ذکر ذیل وچ کیتا جا رہیا اے:

انہاں تو‏ں روایت نقل کرنے والے[لکھو]

ان تو‏ں روایت نقل کرنے والے بعض راویان حدیث دے اسماء ایہ نيں: [25]

انہاں تو‏ں منقول مرسلہ روایات[لکھو]

قدماء دے نظریات

ابن ابی عمیر اصحاب اجماع وچو‏ں نيں تے علمائے رجال انہاں تو‏ں نقل ہونے والی روایات دے صحیح ہونے اُتے اتفاق نظر رکھدے نيں۔[26] نجاشی نے علمائے امامیہ دے انہاں تو‏ں منقول مرسلہ روایات اُتے اعتماد کرنے دا سبب اس طرح تو‏ں ذکر کیتا اے: ابن ابی عمیر اپنی تمام کتاباں دے ضائع ہو جانے دے بعد تو‏ں اپنے حافظہ تو‏ں حدیث بیان کردے سن ۔ اسی وجہ تو‏ں ساڈے محدثین انہاں دی مرسلہ روایات اُتے اعتبار کردے نيں۔[27]

شیخ طوسی تعادل و تراجیح دے باب وچ اس طرح تو‏ں فرماندے نيں: جے اک راوی نے اپنی روایت نو‏‏ں سند دے نال تے دوسرے راوی نے مرسلہ دے طور اُتے نقل کيتی اے تو مرسلہ روایت دے راوی دے سلسلہ وچ دقت دی جائے گی تے جے اس دا شمار انہاں راویاں وچو‏ں ہُندا ہو جو فقط ثقہ افراد تو‏ں روایت نقل کردے نيں تو انہاں دونے حدیثاں وچ کسی نو‏‏ں دوسری دے اوپر ترجیح حاصل نئيں ہوئے گی۔ ایہی سبب اے کہ شیعہ محمد بن ابی عمیر تے صفوان بن یحیی و ۔۔۔ دی روایات تے انہاں روایات وچ جو دوسرے روات نے نقل کيتی اے، کسی امتیاز دے قائل نئيں نيں۔[28] اکثر فقہا تے علمائے رجال دا ایہی نظریہ اے تے مامقانی نے اس اجماع منقول دے سلسلہ وچ تواتر دا دعوی کیتا ا‏‏ے۔[29]

متاخرین دے نظریات

متاخرین علما دا اک گروہ اس گل دا قائل اے: اجماع کشی دے نقل تو‏ں ایسا ظاہر ہُندا اے کہ ہر اوہ حدیث جو اصحاب اجماع تو‏ں نقل ہوئی ہو اسنو‏ں صحیح تے معتبر سمجھیا جائے گا ہن چاہے اوہ مسند ہو یا مرسل، ثقہ ہو یا ضعیف و مجہول، اس شرط دے نال کہ سلسلہ سند وچ ذکر ہونے والے روات اس راوی تک معتبر ہون۔[30] بعض دوسرے افراد ابن ابی عمیر تو‏ں منقول مرسلہ روایات نو‏‏ں معتبر نئيں مندے نيں تے اس دا شمار وی دوسرے ثقہ راویاں تو‏ں منقول مرسلہ روایات وچ کردے نيں۔ یعنی انہاں دے مطابق ابن ابی عمیر تے دوسرے روات دی مرسلہ روایات وچ کوئی فرق نئيں اے تے دونے دی قابل قبول نئيں نيں۔ تے انہاں دے مطابق بعض موارد وچ اصحاب اجماع تے ابن ابی عمیر نے ضعیف راویاں تو‏ں احادیث نقل کيتیاں نيں۔[31] تے اسی طرح تو‏ں اوہ اس سلسلہ وچ اجماع دے دعوی نو‏‏ں حکم شرعی اُتے اجماع دے طور اُتے مندے نيں۔ تے اوہدی بازگشت شیخ طوسی دی طرف ہُندی ا‏‏ے۔ تے اصول فقہ وچ ثابت ہو چکيا اے کہ اجماع منقول خبر واحد دے ذریعہ تو‏ں حجیت نئيں رکھدا ا‏‏ے۔[32]

تالیفات[لکھو]

ابن بطہ نے ابن ابی عمیر دی تصنیفات دی تعداد ۹۴ تک ذکر کيتی اے جس وچ اکثر انہاں دی زندگی وچ ہی نابود ہو گئی سن۔ اس دے سبب دے بارے وچ اس طرح تو‏ں کہیا جاندا اے: انہاں دی بہن نے جس زمانہ وچ اوہ قید وچ سن، انہاں دی تمام کتاباں نو‏‏ں زمین وچ چھپا دتا سی ایتھ‏ے تک کہ اوہ سب خراب ہو گئياں۔ اک دوسری روایت دے مطابق: انہاں نے کتاباں نو‏‏ں اک کمرہ وچ رکھیا جس وچ بارش دا پانی جانے دی وجہ تو‏ں اوہ خراب ہو گئياں۔[33] شیخ طوسی دے قول دے مطابق: امام علی رضا علیہ السلام دی شہادت دے بعد ابن ابی عمیر دی کتاباں نو‏‏ں غارت کر دتا گیا۔ تے آخر کار انہاں نے اپنے حافظہ دی بنیاد اُتے انہاں نو‏ں ۴۰ جلداں وچ جمع کیتا تے النوادر دا نام دتا۔[34] انہاں دی بعض کتاباں جنہاں دے صرف نام باقی رہ گئے اوہ درج ذیل نيں:

  • المغازی
  • الکفر والایمان
  • البداء
  • الاحتجاج فی الامامہ
  • الملاحم
  • النّوادر
  • یوم و لیلہ
  • التوحید
  • بعض دوسری فقہی کتاباں۔[35]

متعلقہ مضامین[لکھو]

حوالے[لکھو]

سانچہ:حوالے2

منابع[لکھو]

  • ابن طاووس، علی‌، فرج المهموم‌، قم‌، ۱۳۶۳ش‌.
  • ابن قولویہ، جعفر، کامل الزیارات، بہ کوشش عبدالحسین امینی‌، نجف‌، ۱۳۵۶ق‌/۱۹۳۷ ء
  • اردبیلی، محمد، جامع الرواه، بیروت‌، ۱۴۰۳ق‌/۱۹۸۳ ء
  • برقی، احمد، المحاسن، بہ کوشش سید جلال حسینی‌، تهران‌، ۱۳۴۲ش‌.
  • جاحظ، عمرو، البیان و التبیین‌، بہ کوشش حسن سندویی‌، قاهره‌، ۱۳۵۱ق‌/۱۹۳۲ ء
  • حر عاملی، محمد، وسایل الشیعہ، بہ کوشش محمد رازی، بیروت‌، ۱۳۸۹ق‌/۱۹۶۹ ء
  • حلی‌، جعفر، المعتبر، چاپ سنگی‌، تهران‌، ۱۳۱۸ق‌.
  • خویی‌، ابو القاسم‌، معجم رجال الحدیث، بیروت‌، ۱۴۰۳ق‌/۱۹۸۳ ء
  • شوشتری، محمد تقی‌، قاموس الرجال، تهران‌، ۱۳۸۷ق‌.
  • صدوق، محمد، التوحید، بہ کوشش هاشم حسینی و علی‌ اکبر غفاری، قم‌، ۱۳۹۸ق‌.
  • صدوق، کمال الدین و تمام النعمہ، بہ کوشش علی‌ اکبر غفاری، تهران‌، ۱۳۹۰ق‌.
  • صدوق، من لا یحضره الفقیہ، بہ کوشش علی‌ اکبر غفاری، قم‌، ۱۴۰۴ق‌.
  • طوسی‌، محمد، اختیار معرفة الرجال، بہ کوشش حسن مصطفوی، مشهد، ۱۳۴۸ش‌.
  • طوسی‌، تهذیب الاحکم، بہ کوشش حسن موسوی، بیروت‌، ۱۴۰۱ق‌/۱۹۸۱ ء
  • طوسی‌، عدّة الاصول‌، بہ کوشش محمد مهدی نجفی‌، قم‌، ۱۴۰۳ق‌.
  • طوسی‌، الفهرست‌، بہ کوشش محمود رامیار، مشهد، ۱۳۵۱ش‌.
  • کلباسی‌، ابو المهدی، سماء المقال‌، بہ کوشش محمد علی روضاتی‌، قم‌، ۱۳۷۲ق‌.
  • کلینی، محمد، الکافی، بہ کوشش علی‌ اکبر غفاری، تهران‌، ۱۳۸۸ق‌.
  • مامقانی‌، عبدالله‌، تنقیح المقال، نجف‌، ۱۳۵۲ق‌/۱۹۳۳ ء
  • مامقانی‌، عبدالله‌، مقباس الهدایہ (پیوست تنقیح المقال‌)
  • مجلسی‌، محمد باقر، بحار الانوار، بیروت‌، ۱۴۰۳ق‌/۱۹۸۳ ء
  • مفید، محمد، الاختصاص‌، بہ کوشش علی‌اکبر غفاری، قم‌، مؤسسه نشر الاسلامی‌.
  • نجاشی، احمد، الرجال‌، بہ کوشش محمد جواد نائینی‌، بیروت‌، ۱۴۰۸ق‌/۱۹۸۸ ء

باہرلے جوڑ[لکھو]

  1. نجاشی‌، ج۲، ص۲۰۴
  2. مفید، ص۸۶
  3. الفهرست‌، ۲۶۶
  4. صدوق‌، ۷۶، ۳۵۶، ۴۰۷
  5. صدوق، ج۲،ص۴۳۳
  6. ابن قولویہ، ۲۴۷
  7. کلباسی‌، ص۴۵.
  8. طوسی‌، الفهرست‌، ۲۶۶
  9. رجوع کرن: کلینی‌، ج۷،ص۱۲۶
  10. طوسی‌، اختیار معرفت الرجال‌، ۱۴۳؛ طوسی، تهذیب‌، ج۱،ص۲۷۴، ج۲،ص۵۵، ۳۷۰، ج۵،ص۴۴۷؛ کلینی‌، ج۳، ص۴۲۰ و ۴۴۳
  11. شوشتری، ج۷،ص۵۰۸ -۵۱۰؛ خویی‌، ج۱۴،ص۲۷۶، ۲۷۷؛ قس‌: اردبیلی‌، ج۲، ص۵۰؛ مامقانی‌، تنقیح المقال‌، ج۲،ص۶۱، ۶۳، ۶۴
  12. مفید، ص ۸۶
  13. جاحظ، ج۱،ص۸۴
  14. نجاشی‌، ج۲،ص۲۰۶
  15. مفید، ص ۸۶
  16. نجاشی‌، ج۲،ص۲۰۵
  17. اختیار معرفت الرجال‌، ۵۹۱ -۵۹۲
  18. اختیار معرفت الرجال‌، ۵۸۹ -۵۹۱
  19. اختیار معرفت الرجال‌، ۵۵۶
  20. ص ۱۲۳، ۱۲۴
  21. صدوق‌، ج۲،ص۲۶۹
  22. رجوع کرن: برقی‌، ص۳۴۹؛ مجلسی‌، ج۵۵، ص۲۷۳.
  23. طوسی‌، اختیار معرفة الرجال‌، ۵۹۰ -۵۹۱
  24. خویی‌، ج۱۴،ص۲۸۶
  25. رجوع کرن: خویی‌، ج۱۴،ص۲۸۷، ۲۸۸؛ اردبیلی‌، ج۲،ص۵۱ -۵۶
  26. اختیار معرفت الرجال‌، ۵۵۶
  27. نجاشی، ج۲،ص۲۰۶.
  28. طوسی، العده، ص۳۸۶، ۳۸۷.
  29. مقباس الهدایہ، ۷۰
  30. حرّ عاملی‌، ج۲۰،ص۸۰، ۸۱
  31. حلی‌، ص۴۳
  32. خویی‌، ج۱، ص۵۹ -۶۹
  33. نجاشی‌، ج۲،ص۲۰۶
  34. اختیار معرفت الرجال‌، ۵۹۰
  35. نجاشی‌، ج۲،ص۲۰۶، ۲۰۷؛ طوسی‌، الفہرست‌، ۲۶۶