افشاری سلطنت

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search
افشاری سلطنت
خاندان افشار
Afsharid dynasty
افشاریان
Afsharian.
—  سلطنت  —

 

1736–1796
 

 

 

جھنڈا نشان
خاندان افشار نادر شاہ دے تحت اپنے عروج تے[1][2]
راجگڑھ مشہد
بولیاں فارسی زبان (سرکاری زبان; درباری زبان; شہری تے حکومتی اخراجات نال متعلقہ انتظامیہ) [3][4]
ترک زباناں (فوج انتظامیہ)[5]
حکومت مطلق شہنشاہیت
شہنشاہ
 - 1736–1747 نادر شاہ
 - 1747–1748 عادل شاه افشار
 - 1748 ابراہیم شاہ افشار
 - 1748–1796 شاہ رخ شاہ افشار
تریخ
 - قیام 22 جنوری 1736
 - خاتمہ 1796
رقبہ 4,500,000 مربع کلومیٹر (1,737,460 مربع میل)
سکہ تومان[6]
موجودہ دیس  ازبکستان
 ایران
 ترکمانستان
 تاجکستان
 کرغیزستان
 قازقستان
 آذربائیجان
 جارجیا
 آرمینیا
 افغانستان
 پاکستان
 بھارت
 عراق
 کویت
 ترکی
 چین
 روس
 سلطنت عمان
 متحدہ عرب امارات
 بحرین
Warning: Value specified for "continent" does not complySY1Y2

خاندان افشار (Afsharid dynasty) (فارسی: افشاریان‎) اک ترک النسل مقامی ایرانی شاہی خاندان سی۔ [7] خاندان دی بنیاد نادر شاہ جو عظیم عسکری صلاحیتاں دا مالک سی نے رکھی۔ نادر شاہ صفوی سلطنت دے آخری رکن نوں معزول کر کے خود نوں بطور شاہ ایران اعلان دتا۔ ساسانی سلطنت دے بعد ایران نادر شاہ دے دور حکومت وچ اپنے عروج نوں پہنچیا۔ اس دی سلطنت وچ عصر حاضر دا ایران، آرمینیا، جارجیا، آذربائیجان، شمالی قفقاز، داغستان، کباردینو بلکاریہ تے چیچنیا، افغانستان، بحرین، ترکمانستان، ازبکستان، پاکستان، عراق، ترکی، شمالی ہند، عمان دے بعض حصے شامل سن۔

حوالے[لکھو]

  1. "NĀDER SHAH – Encyclopaedia Iranica". http://www.iranicaonline.org/articles/nader-shah. 
  2. Soucek, Svat (2000). A History of Inner Asia. Cambridge University Press, 179. ISBN 978-0-521-65704-4. “In 1740 Nadir Shah, the new ruler of Iran, crossed the Amu Darya and, accepting the submission of Muhammad Hakim Bi which was then formalized by the acquiescence of Abulfayz Khan himself, proceeded to attack Khiva. When rebellions broke out in 1743 upon the death of Muhammad Hakim, the shah dispatched the ataliq’s son Muhammad Rahim Bi, who had accompanied him to Iran, to quell them.” 
  3. Katouzian, Homa (2003). Iranian History and Politics. Routledge, 128. ISBN 0-415-29754-0. “Indeed, since the formation of the Ghaznavids state in the tenth century until the fall of Qajars at the beginning of the twentieth century, most parts of the Iranian cultural regions were ruled by Turkic-speaking dynasties most of the time. At the same time, the official language was Persian, the court literature was in Persian, and most of the chancellors, ministers, and mandarins were Persian speakers of the highest learning and ability.” 
  4. "HISTORIOGRAPHY vii. AFSHARID AND ZAND PERIODS – Encyclopaedia Iranica". http://www.iranicaonline.org/articles/historiography-vii. "Afsharid and Zand court histories largely followed Safavid models in their structure and language, but departed from long-established historiographical conventions in small but meaningful ways." 
  5. Axworthy, Michael (2006). The Sword of Persia. I.B. Tauris, 5, 45, 70, 80, 157, 279. ISBN 1-84511-982-7. 
  6. علی‌اصغر شمیم، ایران در دوره سلطنت قاجار، ته‍ران: انتشارات علمی، 1371، ص 287
  7. Stokes, Jamie (2010). Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East. Infobase, 11. 

بیرونی جوڑ[لکھو]