قوالی

وکیپیڈیا توں
جاؤ: پاندھ, کھوج

قوالی (فارسی قوّالی) سنگیت دی اک ودھا ہے جس دا تعلق دکھن ایشیا دے صوفی حلقیاں نال ہے۔ تصوف دے پیروکاراں لئی قوالی عبادت دی اک قسم ہے۔ پنجاب، سندھ دے کجھ علاقے، حیدرآباد (بھارت)، دلی اتے بھارت دے کئی ہور علاقے اتے بنگلہ دیش دے ڈھاکا، چٹاگانگ، سلہٹ اتے کئی ہور علاقے اس دے پربھاو کھیتر وچّ آؤندے ہن۔ ایہہ سنگیت پرمپرا ستّ صدیاں توں وی ودھ پرانی ہے۔

شبد نرکتی[لکھو]

فائل:Friday Evening Qawali at Dargah Salim Chisti، Fatehpur Sikri، UP، India.theora.ogv
بھارت دے صوبے اتر پردیش وچّ آگرے نیڑےفتح پور سیکری وکھے درگاہ سلیم چشتی تے جمعے دی شام نوں قوالی

قوالی شبد بنیا ہے عربی دے شبد قول توں جسدا مطلب ہے کتھن جاں بول۔ قوال اوہ ہے جو اتے اس دے پیغمبراں دی پرشنسا دے گیت گاؤندا ہے۔ قوالی دی پرمپرا صوفی پنتھ نال جڑی ہے۔ صوفی پنتھ اتے مکھدھارا اسلام وچّ انتر ایہہ ہے کہ مکھدھارا دے مسلمان ایہہ مندے ہن کہ قیامت دے دن ہی ﷲ تکّ پہنچیا جا سکدا ہے جدوں کہ صوفی پنتھ دی سوچ ایہہ ہے کہ ﷲ تکّ جیون دے دوران وی پہنچ سکدے ہاں۔ سنگیت دے روحانی پربھاو نوں تصوف وچّ سویکار کیتا گیا اتے برصغیر وچّ قوالی نوں ہرمنپیارا بناؤن دا سہرا خواجہ معین الدین چشتی نوں جاندا ہے۔[1]

حوالے[لکھو]