فارسی ساہت

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search

فارسی ساہت (فارسی: ادبیات فارسی‎) دنیا دے سبھ توں پرانے ساہتاں وچوں اک ہے۔ ایہہ ڈھائی ہزار سال تکّ پھیلیا پیا ہے، حالانکہ پہلاں اسلام بہت سارا مواد کھوہ چکیا ہے۔ اس دے سروت موجودہ ایران، عراق اتے آذربائیجان سمیت ایران دے اندر، اتے وچکار ایشیا دے علاقےآں وچّ وی موجود ہن جتھے فارسی بولی تریخی طور تے سرکاری بولی رہی ہے۔ مثال وجوں، شاعر مولانا رومی جو فارس دے پسندیدہ شاعراں وچوں اک ہے-(موجودہ افغانستان وچّ واقع ) بلخ وچّ پیدا ہویا سی، اوہناں نے فارسی وچّ لکھیا اتے قونیہ وچّ رہندے سن جو اس سمیں سلجوق سلطنت(سلاجقہ روم دا راجگڑھ سی۔

انسانی نسل دے مہانتم ساہتاں وچوں اک دے روپ وچّ، فارسی ساہت دیاں جڑھاں مدھ فارسی اتے پرانی فارسی دیاں بچیاں لکھتاں وچّ ہن۔ پرانی فارسی دیاں لکھتاں 522 قبل مسیح (سبھ توں پہلاں دے ہخامنشی سلطنت اتے بیہیستون پتھر کتبے دی تاریخ)۔ (گیٹے نے فارسی ساہت نوں جگ ساہت دے چار مکھ تھماں وچوں اک کر کے منیا سی۔[1])

حوالے[لکھو]

  1. Von David Levinson; Karen Christensen, Encyclopedia of Modern Asia, Charles Scribner's Sons. 2002 p. 48