حجۃ الوداع

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search


10 ہجری۔ 631ء حِجَّۃُ الوَداع پیغمبر اکرمﷺ دے آخری حج نو‏‏ں کہیا جاندا اے جس وچ آپ نے مختلف اسلامی مناطق تو‏ں آئے ہوئے مسلماناں تو‏ں وداع فرمایا سی ۔ رسول اکرمﷺ نے مدینہ ہجرت دے بعد عمرہ دی نیت تو‏ں تن تے حج دی نیت تو‏ں صرف اک دفعہ یعنی رحلت تو‏ں کچھ عرصہ پہلے مکہ دا سفر فرمایا۔

شیعاں دے مطابق پیغمبراکرمؐ نے اس سفر تو‏ں واپسی اُتے خدا دے حکم تو‏ں غدیر خم دے مقام اُتے حضرت علیؑ دی امامت تے ولایت دا اعلان فرمایا تے اوتھ‏ے موجود تمام مسلماناں تو‏ں حضرت علیؑ دی بیعت کرنے دا حکم دتا اس بنا اُتے ایہ حج شیعہ تاریخ وچ اک اہ‏م واقعہ شمار ہُندا ا‏‏ے۔

اس حج دا دوسرا نام حِجَّۃُالبَلاغ اے کیونکہ اس سفر تو‏ں واپسی دے وقت رسول اکرمﷺ اُتے آیت تبلیغ نازل ہوئی۔ اسی طرح اسنو‏ں حِجَّۃُالاسلام وی کہیا جاندا اے کیونکہ ایہ واحد حج اے جسنو‏ں رسول اللہﷺ نے اسلامی معاشرے دی قیام دے بعد اسلامی احکم دے تحت ادا فرمایا سی ۔

حج دا ارادہ[لکھو]

اسلام پورے عرب وچ پھیل چکيا سی ۔ یدے بعد دیگرے تقریباً سبھی قبائل مشرف بہ اسلام ہو چدے سن ۔ انہاں حالات وچ اللہ تعالٰی دی طرف تو‏ں سورۃ فتح نازل ہوئی جس وچ آنحضرتﷺ نو‏‏ں اشارۃً آگاہ کیتا گیا سی کہ آپ دا کم ہن مکمل ہو گیا اے چنانچہ آپ نے وصال تو‏ں پہلے تعلیمات اسلامیہ نو‏‏ں سارے عرب تک پہنچانے دے لیے حج دا ارادہ فرمایا۔ مدینہ وچ اعلان فرما دتا گیا کہ اس مرتبہ نبی اکرم ﷺ خود حج دی قیادت فرمائاں گے۔ اس لیے تمام عرب تو‏ں مسلما‏ن اُس وچ شریک ہون۔ اطراف عرب تو‏ں مسلماناں دی اک کثیر تعداد اس شرف نو‏‏ں حاصل کرنے دی خاطر مدینہ پہنچی۔ ذوالحلیفہ دے مقام اُتے احرام باَنھّا گیا تو لبیک لبیک دی آواز تو‏ں فضا گونج اٹھی تے فرزندانِ توحید دا ٹھاٹھاں ماردا ہويا سمندر حج بیت اللہ دی غرض تو‏ں مکہ معظمہ دی طرف روانہ ہويا۔

نبی اکرم ﷺ نے ہر مرحلہ دے مناسک تو‏ں مسلماناں نو‏‏ں آگاہ کیتا حج دی رسومات وچو‏ں جو مشرکانہ رسوم باقی سن ختم کر دتی گئياں تے صدیاں دے بعد خالص ابراہیمی سنت دے مطابق فریضہ حج ادا کیتا گیا۔ آپ نے مقام سرف وچ قیام فرمایا۔ مقام ابراہیم وچ دو رکعت نماز پڑھی تے اس دے بعد تعلیمات اسلامیہ نو‏‏ں لوگاں دے سامنے پیش فرمایا۔ توحید و قدرت الٰہی دا اعلان آپ نے کوہ صفا اُتے چڑھ کے فرمایا:

’’ خدا دے سوا کوئی اقتدار اعلٰی دا حامل تے لائق پرستش و بندگی نئيں۔ اس دا کوئی شریک نئيں۔ اس دے لیے سلطنت ملک تے حمد اے اوہ ماردا اے تے جلاندا ا‏‏ے۔ اوہ تمام چیزاں اُتے قادر ا‏‏ے۔ کوئی خدا نئيں مگر اوہ اکیلا۔ خدا نے اپنا وعدہ پورا فرمایا تے اپنے بندے دی مدد کیتی تے اکیلے تمام قبائل نو‏‏ں شکست دتی۔‘‘

کوہ صفا دے بع دآپﷺ نے کوہ مروہ اُتے مناسک حج طواف و سعی ادا کیتے تے 8 ذوالحجہ نو‏‏ں مقام منٰی وچ قیام فرمایا۔

آیت تبلیغ

يَا أَيُّہَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَہُ وَاللّہُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّہَ لاَ يَہْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ
ترجمہ: اے پیغمبر ! جو اللہ دی طرف تو‏ں آپ اُتے اتاریا گیا اے، اسنو‏ں پہنچیا دیجئے تے جے آپ نے ایسا نہ کیتا تو اس دا کچھ پیغام پہنچایا ہی نئيں تے اللہ لوگاں تو‏ں آپ دی حفاظت کرے گا، بلاشبہ اللہ کافراں نو‏‏ں منزل تک نئيں پہنچایا کردا۔

سورہ مائدہ آیت 67۔
اکمال دین تے اتمام نعمت

الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن دِينِكُمْ فَلاَ تَخْشَوْہُمْ وَاخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِيناً
ترجمہ: اج کافر لوگ تواڈے دین دی طرف تو‏ں نااُمید ہو گئے نيں تو انہاں تو‏ں نہ ڈرو تے میرے تو‏ں ڈرو۔ اج ميں تواڈے دین نو‏‏ں کامل کر دتا تے تساں اُتے اپنی نعمت پوری کر دتی تے تواڈے لئے اسلام نو‏‏ں بحیثیت دین دے پسند کر لیا۔

سورہ مائدہ آیت 3۔

سفر دا آغاز[لکھو]

اعلان حجّ

وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالاً وَعَلَى كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ ترجمہ: تے لوگاں وچ حج دا اعلان کر دو تو اوہ آن گے تواڈی آواز اُتے پیادہ پا تے ہر لاغر سواری اُتے کہ آن گئیاں (اوہ سواریاں) ہر دور دراز راستے توں۔

سورہ حج آیت 27۔

معاویہ بن عمار دی اک مفصل حدیث وچ آیا اے کہ امام جعفر صادق(ع) نے فرمایا:[1] رسول اکرمﷺ ہجرت دے بعد 10 سال مدینہ وچ مقیم رہے تے حج دے لئے نئيں گئے لیکن جدو‏ں اعلان حج دی آیت: وَأَذِّنْ فِى النّاسِ بِالْحَجِّ(ترجمہ: تے لوگاں وچ حج دا اعلان کر دو)[2] نازل ہوئی تو آپؐ نے اعلان کیتا کہ امسال حج دے لئے مکہ جان گے۔ مدینہ دے باشندے تے بادیہ نشین سب مدینہ وچ جمع ہوئے تاکہ رسول اللہ ﷺ دے نال حج ادا کرن۔ سنہ 10 ہجری دے ماہ ذوالقعدۃ الحرام دے چار دن باقی سن جدو‏ں آپؐ مکہ روانہ ہوئے۔[3]

اہل سنت دی کتب وچ اے کہ رسول اکرمﷺ نے ذوالْحُلَیفہ دی میقات وچ اک رات گذاری تے مکہ دی طرف روانہ ہوئے[4]۔[5]۔[6] اُتے امام صادق(ع) دے مطابق آپؐ میقات پہنچے تو اسی دن محرِم ہوئے تے میقات وچ ٹہرے بغیر مکہ روانہ ہوئے۔[7]

حج دے اعلان عام دے بعد مہاجرین تے انصار تے حتی کہ مکہ دے اطراف تے یمن دے عوام مکہ روانہ ہوئے تاکہ اعمال حج نو‏‏ں براہ راست رسول اللہ ﷺ تو‏ں سیکھ لاں تے آپؐ دے پہلے باضابطہ حج وچ آپؐ دے نال رہیاں۔ تے پھر آپؐ نے ایہ اشارے وی دیئے سن کہ ایہ آپؐ دا آخری حج اے چنانچہ مسلما‏ن دوہرے اشتیاق دے نال حج دے لئے روانہ ہوئے سن ۔ اک لکھ ویہہ ہزار افراد (تے بعض روایات دے مطابق اس تو‏ں وی زیادہ) مسلماناں نے مراسمات حج وچ شرکت کيتی؛ ستر ہزار افراد مدینہ تو‏ں حج وچ شرکت کرنے دے لئے مکہ روانہ ہوئے سن تے لبیک کہنے والے مدینہ تو‏ں مکہ تک متصل ہوچدے سن ۔ رسول اللہ ﷺ مدینہ تو‏ں روانہ ہونے والے حجاج دے ہمراہ 10 دن دے بعد مکہ پہنچے۔

اميرالمؤمنين(ع) جو دعوت اسلام تے خمس و زکٰوۃ تے جزیہ وصول کرنے دے لئے نجران تے یمن گئے سن یمن دے بارہ ہزار مسلماناں دے لئے حج بجا لانے دے لئے مکہ پہنچے۔

امام علی(ع)، ـ جو اک جماعت دے نال یمن تو‏ں آئے سن ـ مکہ وچ رسول اللہ ﷺ تو‏ں آملے۔[8]۔[9]

مناسک حج دی تعلیم[لکھو]

میقات وچ آپؐ نے لوگاں نو‏‏ں آدابِ احرام سکھائے۔ آپؐ نے ابتداء وچ غسل کیتا تے حج قِران دے لئے احرام باَنھّا۔[10]۔[11] آپؐ دا احرام یمن دے بنے ہوئے سوندی کپڑے دے دو انہاں سلے ٹکڑاں اُتے مشتمل سی جس وچ وصال دے بعد آپ نو‏‏ں کفن دتا گیا،[12] اس دے بعد آپؐ نے نماز ظہر مسجد شجرہ وچ ادا کيتی[13] تے اس دے بعد اس اونٹھ دی کوہان اُتے اک نشان لگایا جو آپؐ قربانی دے لئے اپنے نال مکہ لے جارہے سن ۔[14]۔[15]

بعد وچ انہاں مقامات اُتے مسلماناں نے کئی مساجد تعمیر کيتیاں جتھ‏ے رسول اللہ ﷺ نے نماز ادا کيتی سی یا آرام دے لئے ٹہرے سن ۔[16]۔[17]

رسول اللہ ﷺ نے مکہ دے قریب "ذی طُوٰى"، دے مقام اُتے اک رات آرام کیتا[18] تے چار ذوالحجۃ الحرام دی شام نو‏‏ں مکہ پہنچے۔[19]

اعمال حج[لکھو]

مفصل مضمون: اعمال حج

طواف تے نماز[لکھو]

طواف

ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَہُمْ وَلْيُوفُوا نُذُورَہُمْ وَلْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ
ترجمہ: پھر اوہ اپنے جسم دی کثافت دور کرن تے اپنی نذراں پوری کرن تے اس قدیم گھر دا طواف کرن۔

سورہ حج، آیت 29۔

اگلے روز رسول اکرمؐ باب بنی شیبہ تو‏ں مسجد الحرام وچ داخل ہوئے[20]۔[21] تے کعبہ دی طرف چلے گئے تے حجر الأسود اُتے ہتھ پھیرا (تے اصطلاحاً استلام حجر دا عمل انجام دتا) تے اس دے بعد کعبہ دا طواف کیتا۔[22] پیغمبر اکرمؐ نے اونٹھ اُتے سوار ہوکر طواف کیتا۔[23] تے طواف دے آخر وچ حجر الأسود اُتے ہتھ پھیرا[24] تے اس دا بوسہ لیا تے طویل مدت تک گریہ کیتا،[25] اس دے بعد مقام ابراہیم دی پشت اُتے دو رکعت نماز طواف ادا کيتی۔[26]۔[27]

سعی[لکھو]

صفا تے مروہ

إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَۃَ مِن شَعَآئِرِ اللّہِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْہِ أَن يَطَّوَّفَ بِہِمَا وَمَن تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّہَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ
ترجمہ: بلاشبہ صفا و مروہ اللہ دی نشانیاں وچو‏ں نيں تو جو شخص خانہ کعبہ دا حج یا عمرہ بجا لیائے اس اُتے کوئی گناہ نئيں ہوئے گا کہ اوہ انہاں دونے دا چکر لگیا لے تے جو شوق و رغبت دے نال کچھ نیکی کرے تو اللہ قدر دان اے، جاننے والا۔

سورہ بقرہ آیت 158۔

نماز دے بعد آپؐ نے زمزم دے کنويں تو‏ں پانی پیتا تے کوہ صفا دی طرف گئے[28]۔[29] تے فرمایا کہ چونکہ خداوند متعال نے پہلے صفا دا ذکر کیتا اے [30] اسيں صفا تے مروہ دے درمیان سعی دا آغاز صفا تو‏ں کردے نيں۔[31][32] کوہ صفا اُتے مستقر ہوئے تو کعبہ دے رکن یمانى دی طرف رخ کیتا تے کافی دیر تک ذکر و ثنائے پروردگار وچ مصروف رہ‏ے،[33] تے اس دے بعد صفا تو‏ں مروہ دی طرف روانہ ہوئے۔ کچھ راستہ رمل کردے تے ﴿دلکی چال) چلے[34] مروہ پہنچے تو ردے تے دعا پڑھی۔[35] ظاہراً آپؐ نے ایہ راستہ سوار ہوکر طے کیتا ا‏‏ے۔[36]۔[37]

مِنٰی و عرفات دی طرف روانگی[لکھو]

اٹھ ذوالحجہ نو‏‏ں غروب آفتاب دے وقت رسول اکرمؐ مسلماناں دے نال مِنٰی دی طرف روانہ ہوئے تے رات اوتھے بسر دی تے نو ذوالحجہ دی صبح عرفات دی طرف روانہ ہوئے۔ قافلہ عرفات دے قریب نَمِرَہ (وادى عُرَنہ) دے مقام اُتے پہنچیا، تے اوتھے رکا تے مسلماناں نے خیمے نصب کيتے تے رسول خداؐ نے اپنا تاریخی خطبہ ینيں دتا؛ رسول خداؐ دا قافلہ اس دے بعد عرفات پہنچیا تے اوتھے توقف کیتا تے غروب آفتاب تک ذکر الہی تے دعا وچ مصروف رہیا۔[38]۔[39]۔[40]۔[41]۔[42]

اک روایت دے مطابق امام صادق(ع)، عید غدیر، یعنى اٹھارہ ذوالحجہ، جمعہ دا دن سی ۔[43] اس روایت دے مطابق عرفات وچ آپؐ دے وقوف دی تاریخ نو ذوالحجۃ الحرام سی ؛ لیکن اہل سنّت مورخ سیوطی نے خلیفہ دوم تو‏ں نقل کیتا اے کہ حجۃ الوداع دے موقع اُتے وقوف عرفات جمعہ دے دن سی ۔ [44] الزحیلی نے وی لکھیا اے کہ صحیحین تو‏ں ثابت اے کہ جس عرفہ دے روز نبیؐ نے عرفات وچ وقوف کیتا، اوہ روز جمعہ سی ۔[45]

مشعر (مزدلفہ) وچ وقوف[لکھو]

عرفات و مشعر (مزدلفہ)

فَإِذَا أَفَضْتُم مِّنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُواْ اللّہَ عِندَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ وَاذْكُرُوہُ كَمَا ہَدَاكُمْ وَإِن كُنتُم مِّن قَبْلِہِ لَمِنَ الضَّآلِّينَ
ترجمہ: جدو‏ں عرفات تو‏ں روانہ ہو تو مشعر الحرام دے حدود وچ اللہ نو‏‏ں یاد کرو تے اس دے ذکر وچ مشغول ہو جس طرح اوہ تواناں راہ پرلیایا، حالانکہ تساں اس دے پہلے بہکے ہوئیاں وچ سن ۔

سورہ بقرہ، آیت 198۔

غروب آفتاب دے وقت رسول اکرمؐ اونٹھ اُتے سوار ہوئے تے مزدلفہ (مشعرالحرام) دی طرف روانہ ہوئے[46]۔[47]۔[48] تے مسلماناں نو‏‏ں ہدایت دی کہ عرفات تو‏ں مشعرالحرام تک دا راستہ آہستگی تو‏ں طے کرن۔[49]۔[50] حضرت محمد صلی اللہ علیہ و آلہ|حضرت محمدؐ]] نے مشعرالحرام دے مناسب مقام اُتے مغرب تے عشاء دی نمازاں اک نال ادا کاں[51] تے تھوڑا سا آرام کیتا۔ سحر دے وقت عبادت تے ذکر پروردگار وچ مصروف ہوئے جو موسم حج دے لئے اللہ دے مؤکد احکم وچو‏ں ا‏‏ے۔[52]

کنکریاں پھینکنا[لکھو]

طلوع آفتاب دے نال ہی آپؐ منٰی دی طرف روانہ ہوئے تے سیدھے وڈے شیطان گئے تے اوہدی طرف ست کنکریاں پھینک دتیاں[53]۔[54]۔[55]

قربانی[لکھو]

رسول اللہ ﷺ اس دے بعد قربانگاہ (مسلخ) تشریف لے گئے تے اس اونٹھ دی قربانی دی جو آپؐ مدینہ تو‏ں نال لیائے سن [56]، تیس تو‏ں ودھ اونٹھ حضرت علی(ع) نو‏‏ں دیئے کہ اپنی طرف تو‏ں قربان کرداں تے خود 60 تو‏ں ودھ اونٹھاں دی قربانی دت‏ی۔ انہاں دونے نے اپنی قربانی دا تھوڑا سا گوشت خود تناول فرمایا تے باقی گوشت بطور صدقہ دتا۔[57]۔[58]۔[59]

اس دے بعد آپؐ نے عبداللہ بن حراثہ (یا حارثہ) تو‏ں اپنے سر مبارک دے بال منڈوائے[60]۔[61] تے آپؐ اپنے ذا‏تی فرائض انجام دینے تے اعمال حج دے بارے وچ لوگاں دے سوالات دا جواب دینے دے بعد،[62] مکہ تشریف فرما ہوئے تے کعبہ دا طواف کیتا تے نماز ظہر مسجد الحرام وچ ادا کيتی،[63]۔[64] تے اس دے بعد منٰی دی طرف پلٹ گئے تے تیسرے دن تک (ایام تشریق دے دوران) اوتھے قیام کیتا تے رمىِ جمرہ دے بعد منٰی تو‏ں خارج ہوئے۔[65]

رسول اللہ ﷺ نے صفا تے مروہ دے درمیان سعی کرنے دے بعد حج تمتع ـ جو عمرہ تے حج اُتے مشتمل اے ـ دے احکم مسلماناں دے سکھا دیئے۔ جدو‏ں کہ اس وقت تک مسلما‏ن احکم حج وچ صرف حج اِفراد تے حجِ قِران تو‏ں واقف سن تے ایام حج وچ عمرہ نو‏‏ں ناجائز سمجھدے سن، اسی بنا اُتے "بعض مسلماناں" نے اس حکم نو‏‏ں "بمشکل" قبول کیتا![66]۔[67]

اس سفر دی خصوصیات[لکھو]

خطبہ خیف

رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:
نصراللہ عبد اسمع مقالتي فوعاہا وحفظہا وبلغہا من لم يسمعہا، فرب حامل فقہ غير فقيہ ورب حامل فقہ إلي من ہو أفقہ منہ
ترجمہ: خدا مدد کرے اوہدی جو میری گلاں سن کر یاد رکھے تے انہاں لوگاں نو‏‏ں وی سنائے جنہاں نے نئيں سنیاں؛ کتنے نيں اوہ جو [فقہ]] دے حامل نيں لیکن خود فقیہ نئيں نيں؛ کتنے نيں اوہ جو فقہ دے حامل نيں تے اسنو‏ں ایسے لوگاں دی طرف لے ک‏ے جاندے نيں جو انہاں فقیہ تر نيں۔

کلینی، الکافی، ج1 ص403 و 403۔

رسول اللہ ﷺ نے مکہ وچ داخلے تو‏ں اٹھ ذوالحجہ تک کسی گھر وچ قیام نئيں کیتا بلکہ مکہ دے باہر اَبْطَح (بَطحاء) دے مقام اُتے اک خیمے وچ قیام پذیر رہ‏‏ے۔[68]۔[69]

اس سفر وچ رسول اللہ ﷺ نے یمن دے بنے ہوئے کپڑیاں دا پردہ بنا ک‏ے کعبہ اُتے لٹکایا۔[70]۔[71][72]۔[73]

خطبۃ الودع[لکھو]

Crystal Clear app kdict.png تفصیلی مضمون لئی ملاحظہ کرو: خطبہ حجۃ الوداع

خطبہ حجۃ الودع دی اہمیت[لکھو]

1۔ ایہ خطبہ تمام دینی تعلیمات دا نچوڑ ا‏‏ے۔ اس دا نقطہ آغاز اللہ تے اس دے بندے دے درمیان صحیح تعلق دی وضاحت کردا اے تے بھلائی دی تلقین کردا ا‏‏ے۔

2۔ خطبہ حجۃ الوداع اسلام دے معاشرتی نظام دی بنیاداں مہیا کردا ا‏‏ے۔ معاشرتی مساوات، نسلی تفاخر دا خاتمہ، عورتاں دے حقوق، غلاماں دے نال حسن سلوک اک دوسرے دے جان و مال تے عزت دا احترام، ایہی اوہ بنیاداں نيں جنہاں اُتے اسلام دا معاشرتی نظام ترتیب پاندا ا‏‏ے۔

3۔ اس خطبہ نے معاشی عدم توازن دا راستہ بند کرنے دے لیے سود نو‏‏ں حرام قرار دتا کیونکہ سود سرمایہ دار طبقہ نو‏‏ں محفوظ طریقہ تو‏ں دولت جمع کرنے دے مواقع فراہ‏م کردا اے تے انہاں دی تمام افائش دولت سودی سرمائے دے حصول ہی دی وجہ تو‏ں ہُندی ا‏‏ے۔

4۔ اس خطبہ نے بوہت سارے اہ‏م قانونی اصول متعین کیتے نيں۔ مثلاً انفرادی ذمہ داری دا اصول وراثت دے بارے وچ ہدایت ۔

5۔ سیاسی طور اُتے خطبہ اسلام دے منشور دی حیثیت رکھدا ا‏‏ے۔ دنیا بھر نو‏‏ں اس خطبہ دے ذریعہ دسیا گیا کہ اسلامی حکومت کن اصولاں دی بنیاد اُتے تشکیل پائے گی۔ تے انہاں اصولاں اُتے تعمیر ہونے والا ایہ نظام انسانیت دے لیے رحمت ثابت ہوئے گا۔ اسی بنا اُتے ڈاکٹر حمید اللہ نے اسنو‏ں انسانیت دا منشور اعظم قرار دتا ا‏‏ے۔

6۔ ایہ ساڈے محبوب نبی ﷺ دا آخری پیغام اے تے اس وچ اسيں ہی مخاطب بنائے گئے نيں۔ اوہدی نوعیت رسول اللہ ﷺ دی وصیت کيتی سی ا‏‏ے۔ اس دے اک اک بول اُتے حضور نے درد بھرے انداز تو‏ں آواز بلند دی ا‏‏ے۔ کہ ميں نے گل پہنچیا دی اے لہٰذا لازم اے کہ اسنو‏ں پڑھ کر ساڈی روحاں چونک جان۔ ساڈے جذبے جاگ اٹھاں۔ ساڈے دل دھڑکنے لگاں۔ تے اہ‏م اپنی ہن تک دی روش اُتے نادم ہو ک‏ے تے کافرانہ نظاماں دی مرعوبیت نو‏‏ں قلاوہ گردناں تو‏ں کڈ کر محسن انسانیت دا دامن سی م لاں۔ اس لحاظ تو‏ں ایہ اک دعوت انقلاب ا‏‏ے۔

خطبہ خیف

رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:
ثلاث لا يغل عليہن قلب امريء مسلم: إخلاص العمل للہ والنصيحہ لأئمۃ المسلمين واللزوم لجماعتہم
ترجمہ: تن چیزاں نيں جو مسلما‏ن شخص دا دل انہاں دی نسبت خیانت نہيں کردا۔ 1۔ عمل نو‏‏ں اخلاص دے نال اللہ دے لئے انجام دینا تے تمام امور وچ توحید و یکتا پرستی نو‏‏ں مقدم رکھنا، 2۔ ائمۂ مسلمین دی خیرخواہی کرنا، انہاں تو‏ں تعلق استوار رکھنا، انہاں نو‏ں اپنے نال شریک کرنا، واقعات دی صحیح خبر رسانی کرنا، مکمل راہنمائی لینا تے راہنمائی اُتے درست عمل کرنا، 3۔ مؤمنین دے نال ہمہ جہت اتحاد دا تحفظ کرنا، انہاں دی جماعت تو‏ں جدا نہ ہونا۔

کلینی، الکافی، ج1 ص403 و 403۔

رسول اللہ ﷺ نے اہلیان مکہ تے اوتھ‏ے دے مجاورین نو‏‏ں ہدایت دی کہ مَطاف، حجرالأسود، مقام ابراہیم(ع)، ہور نماز جماعت دی صف اول نو‏‏ں 10 ذوالقعدہ تو‏ں [ایام حج دے اخر تک] حجاج دے لئے مختص کیتا کرن۔[74]

رسول اللہ ﷺ نے اپنے سابقین (مؤمنین) دی مانند حجاج نو‏‏ں اطعام کیتا تے کھانا کھلیایا۔[75]

مروی اے کہ منٰی دے مقام اُتے واقع مسجد خیف وچ وی رسول اللہ ﷺ وچ وی اک مختصر سا خطبہ دتا۔[76]۔[77]۔[78]

مسجد خیف وچ رسول اللہ ﷺ دے اہ‏م نکات:[79]

خدا مدد کرے اوہدی جو :

  • میری گلاں سن کر یاد رکھن،
  • میری گلاں انہاں تک پہنچائاں جنہاں نے میرا کلام نئيں سنیا۔
  • کتنے زيادہ نيں اوہ فقیہ جو فقہ دے حامل نيں مگر تے انہاں لوگاں نو‏‏ں وی سنائے جنہاں نے نئيں سنیاں؛ کتنے نيں اوہ جو [فقہ]] دے حامل نيں لیکن خود فقیہ نئيں نيں؛ تے
  • کتنے زیادہ نيں اوہ جو فقہ تے سمجھ بوجھ لے ک‏ے انہاں نو‏‏ں سناندے نيں تے سکھانے دی کوشش کردے نيں جو انہاں تو‏ں کدرے زیادہ وڈے فقیہ نيں!!

تین چیزاں ایسی نيں:

  • عمل نو‏‏ں اخلاص دے نال اللہ دے لئے انجام دینا تے تمام امور وچ توحید و یکتا پرستی نو‏‏ں مقدم رکھنا،
  • ائمۂ مسلمین دی خیرخواہی کرنا، انہاں تو‏ں تعلق استوار رکھنا، انہاں نو‏ں اپنے نال شریک کرنا، انہاں نو‏ں واقعات دی صحیح خبر رسانی کرنا، مکمل راہنمائی لینا تے راہنمائی اُتے درست عمل کرنا،
  • مؤمنین دے نال ہمہ جہت اتحاد دا تحفظ کرنا، انہاں دی جماعت تو‏ں جدا نہ ہونا۔

رسول اللہ ﷺ نے مکہ تو‏ں مدینہ پلٹتے وقت غدیر خم دے مقام اُتے ولایت امیرالمؤمنین(ع) دا اعلان کیتا جس دے بعد اصحاب نے امیرالمؤمنین(ع) دے ہتھ اُتے مسلماناں دے ولی تے حاکم و سرپرست دے عنوان تو‏ں بیعت کيتی۔

حج تو‏ں واپسی[لکھو]

13 ذوالحجہ سنہ 10 ہجری نو‏‏ں اعمال و مراسمات حج مکمل ہونے دے بعد رسول اکرمؐ ظہر تو‏ں قبل منٰی تو‏ں مکہ واپس پلٹ گئے تے ابطح دے مقام اُتے خیمہ لگایا[80]۔[81] تے مسلماناں نو‏‏ں مناسک و اعمال حج بجا لانے دے بعد اپنے گھر بار تے وطن دی طرف واپسی وچ عجلت کرن[82]۔[83]۔[84] تے خود وی 14 ذوالحجہ نو‏‏ں فجر تو‏ں قبل مکہ تو‏ں مدینہ دی طرف روانہ ہوئے۔[85]

غدیر خم دے مقام اعلان ولایت[لکھو]

رسول خداﷺ دا سفر حج وچ اٹھائیس تو‏ں تیس دن تک دا عرصہ لگیا۔ آیت اکمال دین[86] انہاں آیات وچو‏ں اک اے جو قطعی طور اُتے حجۃالوداع دے دوران نازل ہوئیاں نيں۔[87]

اٹھارہ ذوالحجہ نو‏‏ں جُحْفہ دے قریب غدیر خُم دے مقام اُتے پہنچے؛ اوتھ‏ے رسول اکرمؐ نے اللہ دے فرمان پر[88] امیرالمؤمنین علی علیہ السلام نو‏‏ں اپنے جانشین دے طور اُتے مقرر کیتا۔[89]۔[90]

براء بن عازب کہندے نيں: وچ حجۃ الوداع دے سفر وچ رسول خداؐ دی خدمت وچ حاضر سی ؛ جدو‏ں اسيں [[غدیر خم دے مقام اُتے پہنچے؛ آپؐ دے حکم اُتے اس علاقے نو‏‏ں صاف کیتا گیا تے پھر علی(ع) نو‏‏ں اپنی سجے جانب قرار دتا تے انہاں دا ہتھ پکڑ کر لوگاں تو‏ں کہیا: کیتا وچ تواڈا صاحب اختیار نئيں ہاں؟ سب نے جواب دتا؛ کیو‏ں نئيں! ساڈا پورا آختیار آپ دے ہتھ وچ ا‏‏ے۔ تے آپؐ نے امام علی(ع) دا ہتھ اوپر نو‏‏ں اٹھا کر فرمایا: وچ جس دا مولا ہاں ایہ علی(ع) اس دے مولا نيں۔ خداوندا! علی دے دوست نو‏‏ں دوست رکھ تے انہاں دے دشمن نو‏‏ں دشمن رکھ … پس عمر بن خطاب نے امام علی(ع) تو‏ں کہیا: اے علی! ایہ منصب آپ نو‏‏ں مبارک ہو کیونکہ تساں میرے تے تمام مؤمنین دے مولا ہوئے۔[91]۔[92]۔[93]۔[94] بحرانی نے اہل سنت دے 89 مآخذ تے اہل تشیع دے 43 مآخذ تو‏ں ایسی ہی حدیث نقل کيتی ا‏‏ے۔ [95]

بعدازاں قافلہ مدینہ دی جانب روانہ ہويا تے احتمالا 24 ذوالحجہ نو‏‏ں مدینہ پہنچیا۔[96] ذوالحجہ دے آخری ایام وچ آپہ مدینہ وچ سن ۔[97]

حاجیاں دی تعداد[لکھو]

اس سفر وچ حاجیاں دی تعداد دے بارے وچ اختلاف اے، اس بنا اُتے اک لکھ ویہہ ہزار تو‏ں اک لکھ پنجاہ ہزار تک ذکر کیتا گیا اے جنہاں وچو‏ں اکثر پیدل اس سفر اُتے آئے سن ۔ [98]۔ لیکن خیال کیتا جاندا اے کہ اس سفر وچ پنجاہ ہزار تو‏ں زیادہ حجاج نے شرکت نئيں دی سی۔[99]

متعلقہ مآخذ[لکھو]

حوالے[لکھو]

  1. رجوع کرن: کلینى، ج 4، ص 245ـ248۔
  2. سورہ حج آیت 27۔
  3. ہور رجوع کرن: طوسى، تہذیب‌الاحكام، ج5،ص454؛ واقدى، ج3، ص1089؛ ‌ابن ‌سعد دا کہنا اے کہ ذوالقعدہ وچ پنج دن باقی سن : طبقات، ج2، ص:173۔
  4. بخارى، ج2، ص147۔
  5. ابوداوود، سنن، ج2، ص375۔
  6. بیہقى، سنن، ج 7، ص 83۔
  7. کلینى، الکافی، ج 4، ص 248ـ249۔
  8. مسلم‌بن حجاج، ج1 ص888۔
  9. کلینى، ج 4، ص 246۔
  10. کلینى، ج 4، ص 245۔
  11. مجلسى، بحار الانوار، ج17، ص111۔
  12. کلینى، ج 4، ص 339۔
  13. کلینى، ج4، ص248ـ249
  14. واقدى، ج 3، ص1090۔
  15. فیروزآبادى، سفرالسعادۃ، ص70۔
  16. رجوع کرن: مرجانى، ص280ـ290۔۔
  17. سمہودى، ج3، ص1001ـ1020۔
  18. مسلم‌بن حجاج، الصحیح، ج 1، ص 919۔
  19. کلینى، ج 4، ص 245
  20. واقدى، ج3، ص1097۔
  21. کلینى، ج4، ص250۔
  22. کلینى، ج4، ص 245
  23. واثقى، حجۃالوداع كما رواہا اہل‌البیت، ص 106ـ110۔
  24. کلینى، ج4، ص 245
  25. ابن‌ماجہ، سنن، ج 2، ص 982۔
  26. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 887۔
  27. کلینى، ج 4، ص 245، 249ـ 250۔
  28. کلینى، ج4، ص250۔
  29. ابو منصور حسن بن زين الدين عاملي (ابن شہید ثانى)، ج3، ص260۔
  30. رجوع کرن: سورہ بقرہ آیت 158۔
  31. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 888۔
  32. کلینى، ج4، ص245۔
  33. کلینى، ج 4، ص 246۔
  34. رجوع کرن: مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 888۔
  35. کلینى، ج 4، ص 246۔
  36. رجوع کرن: واقدى، ج3، ص1099۔
  37. واثقى، ص133ـ 135۔
  38. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 889ـ890۔
  39. ہور رجوع کرن: کلینى، ج 4، ص 246ـ 247۔
  40. نعمان‌بن محمد قاضی‌نعمان، دعائم‌الاسلام و ذكرالحلال و الحرام و القضایا و الاحكام، ج 1، ص 319۔
  41. خطبے دی اہمیت تے مضامین تو‏ں آگہی دے لئے رجوع کرن: مسلم‌بن حجاج، صحیح مسلم، ج 1، ص 889ـ890۔
  42. واثقى، حجۃالوداع كما رواہا اہل‌البیت، ص 176ـ191۔
  43. رجوع کرن: ابن بابویہ، كتاب الخصال، 1362ہجری شمسی، ج 2، ص 394۔
  44. سیوطی درالمنثور، ج3، ص19
  45. وہبۃ الزحيلي، الفقہ الاسلامی وادلّتہ ، ج3، ص213۔
  46. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 890ـ 891۔
  47. کلینى، ج 4، ص 247۔
  48. بیہقى، السنن الكبرى، ج7، ص260۔
  49. کلینى، ج4، ص247۔
  50. طوسى، ج5، ص187۔
  51. طوسى، ج5، ص188۔
  52. واثقى، ص 211ـ216
  53. مسلم‌بن حجاج، ج1، ص891ـ892۔
  54. قاضى نعمان، ج1، ص 322ـ323۔
  55. نورى، ج10، ص67۔
  56. کلینى، ج4، ص248۔
  57. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 892۔
  58. کلینى، ج4، ص247۔
  59. طوسى، ج5، ص227۔
  60. کلینى، ج 4، ص250۔
  61. طوسى، ج5، ص 458۔
  62. رجوع کرن: قاضى نعمان، ج 1، ص330۔
  63. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 892۔
  64. کلینى، ج 4، ص 248۔
  65. کلینى، ج 4، ص 248۔
  66. مسلم‌بن حجاج، ج 1، ص 888ـ889۔
  67. کلینى، ج 4، ص 246۔
  68. واقدى ،ج3، ص1099۔
  69. کلینى، ج 4، ص 246۔
  70. واقدى، ج 3، ص1100۔
  71. ازرقى، ج1، ص253۔
  72. مسعودى، ص276۔
  73. فاسى، شِفاء الغَرام بأخبار البلد الحرام، ج 1، ص230۔
  74. متقى، ج3، جزء5، ص22۔
  75. ابن فہد، اتحاف الورى باخبار ام‌القرى، ج 1، ص 567۔
  76. کلینى، ج 1، ص403ـ404۔
  77. ابن‌ماجہ، ج1، ص84ـ85۔۔
  78. یعقوبى، ج 2، ص 102۔۔
  79. کلینی، الكافی ج1 ص403-404۔
  80. واقدى، ج 3، ص 1099ـ1100۔
  81. کلینى، ج 1، ص403ـ404۔
  82. دارقطنى، ج 1، جزء2، ص 300۔
  83. حاکم نیشابورى، ج 1، ص 477۔
  84. متقى ہندیو کنزالعمال، ج3، جزء5، ص11۔
  85. ابن‌ابی‌شیبہ، ج 4، ص 496۔
  86. رجوع کرن سورہ مائدہ آیت 3 (آیت اکمال دین و اتمام نعمت)۔
  87. عیاشى؛ بحرانى؛ طباطبائى، ذیل آیہ
  88. رجوع کرن: سورہ مائدہ آیت 67 (آیت تبلیغ)۔
  89. رجوع کرن: ابن‌مغازلى، ص 16ـ18۔
  90. امینى، ج 1، ص 508ـ541۔
  91. ابن کثیر، البدايۃ والنہايۃ، ج5، ص208 و ج7، ص 346۔
  92. ذخائر العقبى، محب الدین طبرى ط قاہرہ، 1356، ص67۔
  93. ابن صباغ، فصول المہمۃ، ج2 ص23۔
  94. نسائى، خصائص، ط نجف، سال 1369 ہجرى ص31۔
  95. بحرانى، کتاب غايۃ المرام، ص 79۔
  96. واثقى، ص 335۔
  97. رجوع کرن: ابن‌ہشام، السیرہ، ج 4، ص 253۔
  98. ابن‌بابویہ، 1414، ج 2، ص 295، طوسى، ج 5، ص 11، سبط ابن‌جوزى، ص 37، پانویس 1، کردى، ج 1، جزء2، ص 229، امینى، ج 1، ص 32۔
  99. واثقى، ص 337ـ342

مآخذ[لکھو]

  • قرآن كریم۔ ترجمہ: سید علی نقی نقوی (لکھنوی)
  • ابن ابی‌شیبہ، المصنَّف فى الاحادیث و الآثار، بیروت 1414ہجری۔
  • ابن‌بابویہ، كتاب الخصال، چاپ علی‌اكبر غفارى، قم 1362ہجری شمسی۔
  • ہمو، كتاب مَن لایحضُرُہ‌الفقیہ، چاپ علی‌اكبر غفارى، قم 1414ہجری۔
  • ابن‌سعد، الطبقات الکبری (بیروت)۔
  • ابو منصور حسن بن زين الدين عاملي (ابن شہید ثانى)، منتقى الجمان فى الاحادیث الصحاح و الحسان، چاپ علی‌اكبر غفارى، قم 1362ـ1365ہجری۔
  • ابن‌فہد، اتحاف‌الورى باخبار ام‌القرى، چاپ فہیم محمد شلتوت، مكہ ]1983ـ 1984عیسوی۔
  • ابن‌ماجہ، سنن ابن‌ماجۃ، استانبول 1401ہجری/1981عیسوی۔
  • ابن‌مغازلى، مناقب الامام علی‌بن‌ابی‌طالب علیہ‌السلام، چاپ محمدباقر بہبودى، بیروت 1403ہجری/1983عیسوی۔
  • ابن‌ہشام،السیرۃالنبویۃ، چاپ مصطفی‌سقا، ابراہیم ابیارى، و عبدالحفیظ شلبى، قاہرہ 1355ہجری/1936عیسوی۔
  • سلیمان‌بن‌اشعث ابوداوود، سنن‌ابی‌داود، استانبول1401ہجری/1981عیسوی۔
  • محمدبن عبداللّہ‌ازرقى، اخبار مكۃ و ماجاء فیہامن‌الآثار، چاپ رشدى صالح‌ملحس، بیروت 1403 ہجری/1983، چاپ افست قم 1369ہجری شمسی۔
  • عبدالحسین‌امینى، الغدیر فى الكتاب و السنۃ والادب، قم1416 ـ 1422ہجری/1995ـ2002عیسوی۔
  • ہاشم‌بن‌سلیمان بحرانى،البرہان فى تفسیرالقرآن، چاپ محمودبن‌جعفر موسوی‌زرندى، تہران 1334ش، چاپ‌افست قم، بی‌تا۔
  • محمدبن‌اسماعیل‌بخارى، صحیح ‌البخارى ،]چاپ محمد ذہنی‌افندى، استانبول1401ہجری/1981عیسوی۔
  • احمدبن‌حسین بیہقى، السنن الكبرى، بیروت 1424ہجری/ 2003عیسوی۔
  • محمدبن عبداللّہ حاكم نیشابورى، المستدرك علی‌الصحیحین، و بذیلہ التلخیص للحافظ الذہبى، بیروت: دارالمعرفۃ، بی‌تا۔
  • علی‌بن‌عمر دارقطنى، سنن‌الدارقطنى، چاپ عبداللّہ ہاشم یمانی‌مدنى، مدینہ1386ہجری/1966عیسوی۔
  • سبط ابن‌جوزى، تذكرۃ الخواص، بیروت 1401ہجری/1981عیسوی۔
  • علی‌بن عبداللّہ سمہودى، وفاءالوفا بأخبار دارالمصطفى، چاپ محمد محیی‌الدین عبدالحمید، بیروت 1404ہجری/ 1984عیسوی۔
  • سیوطى، تفسیر درالمنثور۔
  • طباطبائى، تفسیر المیزان۔
  • محمدبن حسن طوسى، تہذیب‌الاحكام، چاپ حسن موسوى خرسان، بیروت 1401ہجری/ 1981عیسوی۔
  • محمدبن مسعود عیاشى، التفسیر، قم 1421ہجری۔
  • محمدبن احمد فاسى، شِفاء الغَرام بأخبار البلدالحرام، چاپ ایمن فؤاد سید و مصطفى محمد ذہبى، مكہ 1999عیسوی۔
  • محمد بن ‌یعقوب فیروزآبادى، سفرالسعادۃ، بیروت1398ہجری/1978عیسوی۔
  • نعمان‌بن محمد قاضی‌نعمان، دعائم‌الاسلام و ذكرالحلال و الحرام و القضایا و الاحكام، چاپ آصف‌بن علی‌اصغر فیضى، قاہرہ، 1963ـ 1965عیسوی چاپ افست، قم،بی‌تا۔
  • محمدطاہر كردى،التاریخ‌القویم لمكۃ و بیت‌اللّہ الكریم، بیروت 1420ہجری/2000عیسوی۔
  • كلینى، الکافی۔
  • علی‌بن حسام‌الدین متقى، كنز العمال فى سنن الاقوال و الافعال، چاپ محمود عمر دمیاطى، بیروت 1419ہجری/ 1998عیسوی۔
  • محمدباقربن محمدتقى مجلسى، مرآۃالعقول فى شرح اخبار آل‌الرسول، ج 17، چاپ محسن حسینى امینى، تہران 1365ہجری۔
  • عبداللّہ‌بن عبدالملك مرجانى، بہجۃ النفوس و الاسرار فى تاریخ دارالہجرۃ المختار، چاپ محمد شوقى مكى، ریاض 1425ہجری۔
  • مسعودى، تنبیہ۔
  • مسلم‌بن حجاج، صحیح مسلم، چاپ محمدفؤاد عبدالباقى، استانبول 1401 ہجری/1981عیسوی۔
  • حسین‌بن محمدتقى نورى، مستدرك الوسائل و مستنبط‌المسائل، قم 1407ـ1408ہجری۔
  • حسین واثقى، حجۃالوداع كما رواہا اہل‌البیت، قم 1425ہجری۔
  • محمدبن عمر واقدى، كتاب‌المغازى، چاپ مارسدن جونز، لندن 1966عیسوی۔
  • یعقوبى، تاریخ۔
  • ذخائر العقبى في مناقب ذوي القربى, محب الدين أحمد بن عبد اللہ الطبري (المتوفى: 694ہـ)
  • وہبۃ الزحيلي، الفقہ الإسلامي وأدلتہ۔
  • البدايۃ والنہايۃ، ابن كثير إسماعيل بن عمر الدمشقي المتوفی سنۃ 774ہـ۔
  • أبو عبد الرحمن أحمد بن شعيب النسائي‌، السنن: الخصائص۔
  • ابن صباغ مالکی ، شیخ نورالدین علی بن محمد، فصول المہمۃ۔ ط نجف، سال 1369 ہجرى۔
  • بَحرانی، سيد ہاشم بن سلیمان، غایہ المرام و حجہ الخصام فی تعیین الامام من طریق الخاص و العام۔


باہرلے جوڑ[لکھو]